Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κρυσταλία Πατούλη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κρυσταλία Πατούλη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

«Αντί Στεφάνου» ή αλλιώς Αντί Ανάπτυξης, σύμφωνα με τη Κρυσταλία Πατούλη, για το νέο Βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη

Κυριακή, Φεβρουαρίου 15, 2015
«Αντί Στεφάνου» ή αλλιώς Αντί Ανάπτυξης, σύμφωνα με τη Κρυσταλία Πατούλη, το νέο Βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη
Μία κωμική όσο και σοκαριστική νουβέλα «πολιτισμικής φαντασίας», από τον φυσικό καλλιεργητή - ερευνητή - συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη και τις εκδόσεις Εστία, που εισάγει τη νεοελληνική λογοτεχνία στη μετακαταναλωτική εποχή της ανθρωπότητας, θα βρίσκεται τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015 στα ράφια των βιβλιοπωλείων.

Μάλλον το Χάος φρόντισε να συμπέσει ημερολογιακά, η έκδοση του 10ου αυτού βιβλίου του συγγραφέα, με τη μέρα γενεθλίων της μάνας του, στην οποία είναι και αφιερωμένη -όπως έγραψε ο ίδιος στον προσωπικό του ιστότοπο- αλλά και συγκυριακά με τη μέρα των ιστορικών διαπραγματεύσεων για το μέλλον της μάνας γης - της χώρας μας, με μια Ευρώπη σκαιού μέλλοντος.

Ένα συγγραφικό έργο Αντί Ανάπτυξης, ή αλλιώς «Αντί Στεφάνου», όπως προφητικά ίσως τιτλοφορείται, αφού μάλλον υπονοείται στις σελίδες του ως ο μόνος τρόπος για να μην ετοιμάσουμε τα…  στέφανα του πλανήτη.

Στέφανος ονομάζεται ο ήρωας του βιβλίου, ο οποίος παρατά την Ιατρική για να ταξιδέψει σε Κίνα, Ινδίες και Ιαπωνία, για να εγκατασταθεί κατόπιν στο κτήμα του παππού του επιδιδόμενος στην φυσική καλλιέργεια της γης, αντισυμβατική όσο και αδιανόητη για τους συμπολίτες του στο μικρό νησί όπου ζει.

Διάγει δε τον βίο του τόσο λιτά ως προς την χρήση φυσικών πόρων, που η κοινωνία γύρω του παρερμηνεύοντας τις κατά γενική ομολογία πρωτόγονες συνήθειές του, καταλήγουν να τον χαρακτηρίσουν ως ανισόρροπο ή ακόμη και χυδαίο "φιλόσοφο του πρωκτού" αφού σύντομα νιώθουν και να απειλούνται από αυτόν λόγω της αλλοπρόσαλλης δράσης του εντός κοιμητηρίου, όπου πρόσφατα έχει διοριστεί ως νεκροθάφτης.

Πάνω από τον τάφο της μάνας του, το μόνο τάφο που θα προλάβει να σκάψει στην ολιγοήμερη θητεία του ως νεκροπομπός, η Λεμονιά θα τον κάνει τσακωτό! Άναυδη θα τρέξει το δίχως άλλο έξαλλη να τον διαπομπεύσει αμέσως κατά την κρίση της.

Τα νέα φυσικά κάνουν όχι μόνο το γύρο του νησιού αλλά και υπερατλαντικό τηλεφωνικό ταξίδι για να φτάσουν στ’ αυτιά του ζάμπλουτου και συντηρητικού θείου του, ενώ παράλληλα η φαντασία όλων οργιάζει.

Ένας νέος ήρωας εισβάλλει από την… πίσω πόρτα της λογοτεχνίας αλλά και της ζωής μας, για να γεμίσει υγιή παράσιτα την οπτική οθόνη του σύγχρονου μέσου καταναλωτή. Ένας νέου τύπου αποδιοπομπαίος τράγος καθρεφτίζει άθελά του τη μοιραία αποπομπή του ίδιου του συστήματος από τον εαυτό του.
Θα υποψιαστούμε το έως και διαστραμμένα αντεστραμμένο είδωλό μας στον καθρέφτη του; Ή θα πορευτούμε «Αντί Στεφάνου» και αρνούμενοι να ανανοηματοδοτήσουμε τη ζωή και το θάνατο; Η απάντηση έρχεται, αφού γυρίσουμε όπισθεν και την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Κι εύχομαι όχι την τελευταία μαρμάρινη σελίδα της ιστορίας μας.-


***
Μετά από 3 μυθιστορήματα και 2 ιστορικά βιβλία, η 5η νουβέλα του Γιάννη Μακριδάκη: "Αντί Στεφάνου", εκδόσεις Εστία – 2015
Δεν ευδοκίμησε τελικά ως νεκροθάφτης στη θέση του Ευταξία ο Στέφανος ο Λαδικός. Μοναχά μία κηδεία πρόλαβε να διεκπεραιώσει και αυτή ήταν της μητέρας του. Διότι η Πάτρα, εκ του Κλεοπάτρα, Λαδικού, το γένος Κουμά, η επονομαζόμενη και Ξυλαγγούρω κάποτε, όταν ήταν ακμαία, υπό των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 66 ετών, πιθανότατα από ανακοπή καρδιάς σύμφωνα με τη γνωμάτευση του αγροτικού γιατρού, τρεις μόλις μέρες αφότου ανέλαβε καθήκοντα εντός νεκροταφείου ο μοναχογιός της. Έγειρε το κεφάλι της αριστερά σαν λαβωμένο πουλάκι, όπως καθόταν στο κατώφλι του σπιτιού της το απόγευμα της Δευτέρας 19ης Μαΐου και ξεψύχησε ήσυχα. Σαν να αποκοιμήθηκε γλυκά κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο. Είχε και ένα απολύτως εμφανές όσο και αινιγματικό μειδίαμα στα χείλη της, το οποίο αν και κατά κόρον ερμηνεύτηκε ως αδιάψευστο τεκμήριο του ότι έφυγε από τη ζωή ικανοποιημένη, ίσως να ήταν τελικά μόνον επιτιμητικό αφού, όπως πικρόχολα αποφάνθηκε και ο περιπτεριούχος καπετάν Παράσχος Ψιλάκης κουνώντας πάνω κάτω το κεφάλι του απογοητευμένος από την απολύτως πλέον διακριτή κοινωνική της νήσου παρακμή, η μακαρίτισσα ίσως προείδε λόγω μιας πιθανής προθανάτιας έκλαμψης τα όσα αλλοπρόσαλλα επακολούθησαν την έξοδο αυτής.

Πρόδρομος μιας μετακαταναλωτικής εποχής ή εντελώς ανισόρροπος ήταν τελικά ο νεκροθάφτης Στέφανος Λαδικός; Η κοινωνία του μικρού νησιού πάντως δεν μπόρεσε να αποδεχτεί τις δράσεις του εντός νεκροταφείου και τις απόψεις του περί σαρκίου των νεκρών, και έτσι τον απέπεμψαν σύντομα από το πόστο του.

Μια νουβέλα που αφηγείται με μπρίο τη σχάση ανάμεσα στο ιερό και το γελοίο, το σύστημα της τοπικής κοινωνίας και το οικοσύστημα της φυτοκοινωνίας.
(Στο εξώφυλλο έργο του ζωγράφου Δημήτρη Τράγκα από τη σειρά σχεδίων Ο ταξιδευτής, γραφίτης σε χαρτί.)
 
***

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Άλλο άνεργος και άλλο άπραγος! - Της Κρυσταλίας Πατούλη

Κυριακή, Ιανουαρίου 11, 2015
Άλλο άνεργος και άλλο άπραγος! - Της  Κρυσταλίας Πατούλη
    Ποια είναι η δυσκολότερη εργασία; Να ψάχνει κάποιος να βρει εργασία με αμοιβή. Ποια είναι ακόμα πιο δύσκολη εργασία; Να προσπαθεί ένας άνεργος να παράγει έργο χωρίς αμοιβή. Γιατί άλλο άνεργος και άλλο άπραγος! Η δύναμη της στρατιάς των ανέργων σήμερα στην Ελλάδα –και όχι μόνο- θα ήταν καθοριστική για την πορεία της χώρας εάν όλοι εμείς οι άνεργοι δεν μέναμε και άπραγοι.

    Τι θα γινόταν αν ο καθένας με τις δεξιότητες ζωής που έχει αποκτήσει, με τα εφόδια ζωής που είναι εξοπλισμένος και με τη συναισθηματική νοημοσύνη που έχει αναπτύξει, σηκωνόταν κάθε πρωί και φρόντιζε αυτή την ουσιαστική (και που δεν μπορεί να του την πάρει κανείς!) περιουσία του να την μοιραστεί με την κοινωνία, κι όχι να την καταργήσει απαξιώνοντάς της – όπως επιθυμεί διακαώς κάθε εξουσία- με την απραξία; Τι θα γινόταν αν ο καθένας εκανε αισθητή την παρουσία του και τις θέσεις του, στην κοινωνία, ως πολίτης που συμμετέχει στα κοινά;

    Και δεν μιλάμε για συμμετοχή σε φιλανθρωπικά σόου, που προϋποθέτουν συνήθως τη λύπηση και την ανισότητα στην νοοτροπία του κάθε …φιλάνθρωπου. Ούτε βέβαια για εθελοντισμό έξω από κοινωνικές δομές που βολεύει πάρα πολύ την κάθε εξουσία… αλλά για ισότιμο μοίρασμα.

    Μοιράζομαι ότι είμαι, ότι νιώθω, ότι σκέφτομαι, και ότι έχω και δεν έχω με τους ανθρώπους. Τι σημαίνει άνθρωπος, αν όχι αυτός που συνυπάρχει με τους Άλλους για να μοιράζεται;

    Στις Σκουριές υπάρχουν πολλοί άνεργοι που δεν πήγαν να εργαστούν στο εργοτάξιο που καταστρέφει τον τόπο τους, αγωνιζόμενοι αντίθετα ενάντια σε αυτό. Πόσοι επίσης από τους πρώην εργαζόμενους της ΕΡΤ δεν πήγαν να καταθέσουν αιτήσεις για να προσληφθούν στην ΝΕΡΙΤ ενώ το είχαν τόσο ανάγκη; Πόσοι από αυτούς συνεχίζουν να παράγουν έργο ως κατά τα άλλα …άνεργοι, όπως π.χ. οι απολυμένες καθαρίστριες με τον αγώνα τους;

    Υπάρχουν βέβαια και έργα ανθρώπων που είναι καταστροφικά (και συνήθως αυτά ειδικά αμείβονται!) όταν δεν λαμβάνουν υπόψιν τους όλο το… δάσος, όλη την εικόνα, όλη την κοινωνία, αλλά βλέπουν και νοιάζονται μόνο για το δικό τους …δεντράκι: το προσωπικό τους συμφέρον.

    Μια νοοτροπία ακροδεξιάς κοπής, μετεμφυλιακής κοπής, που μας έφερε ως εδώ, όσες βολικές ταμπέλες κι αν κολλήσαμε και συνεχίζουμε να κολλάμε κατά καιρούς (σοσιαλιστής, νεοδημοκράτης, δημαρίτης, ανελίτης, αλλά και αριστερός ενίοτε).

    Αυτή η νοοτροπία του νοικοκυραίου κυρ Παντελή, μας κατέστρεψε, και δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε να αναστρέψουμε την καταιγιστική αυτή πορεία. Όμως σίγουρα για αρχή μπορούμε να σώσουμε την αξιοπρέπεια και την τιμή μας (όχι φυσικά εκείνη που μετριέται με χρηματικά ποσά).

    Να σώσουμε την ψυχή μας, τον πολιτισμό μας, με τα έργα μας, που δεν πωλούνται. Και δεν πωλούνται αυτά τα έργα, για να μην πουληθεί η χώρα μας. Τα έργα των ανέργων που δεν μένουν άπραγοι… Τα έργα που δεν μπορεί να αξιολογηθούν ούτε να κατανοηθούν από Οίκους και Αγορές.

    «Όλοι είμαστε άνεργοι», «Όλοι είμαστε Charlie», όλοι είμαστε όμως και τζιχαντιστές, όλοι είμαστε και το καλό και το κακό, γιατί είμαστε υπεύθυνοι και συμμετέχουμε θέλουμε δε θέλουμε όχι μόνο σε ότι γίνεται μέσα στα σπίτια μας, αλλά στην αυλή του κόσμου που περιφερόμαστε.

    Σε αυτή την περίοδο μεγάλης Ευρωπαϊκής όσο και παγκόσμιας αναταραχής, των αναπόφευκτων αλλαγών και μεταβάσεων, που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει σε κανένα επίπεδο, και κορυφώνεται το φαινόμενο να αλλάζουν οι άνθρωποι ιδεολογίες και πολιτικά στρατόπεδα εν μία νυκτί, ο καθένας από μας ας μην πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την περιουσία του: την ψυχή του, το μυαλό του, τα όνειρά του, τη ζωή του, το εν δυνάμει έργο του.

    Σε μια χώρα με τόση μεγάλη περιουσία, με τόσο ανεκτίμητο πλούτο, φυσικό και πολιτισμικό, δεν νοείται να μην βρίσκεται μια λύση, να μην αξιοποιείται το ανθρώπινο δυναμικό όσο και οι φυσικοί πόροι και η πολιτισμική κληρονομιά της.

    Οι κυβερνήσεις με την πολιτική τους εξαθλίωσαν και ατίμωσαν αυτή τη χώρα. Την έβγαλαν στο σφυρί. Έστειλαν παιδάκια σε ιδρύματα. Έσπρωξαν εκατομμύρια στον ΟΑΕΔ. Κλώτσησαν χιλιάδες στα παγκάκια και στα σκουπίδια. Έσυραν χιλιάδες στον τάφο και χιλιάδες στις φυλακές και στα κρατητήρια. Τρομοκράτησαν, βασάνισαν και κακοποίησαν εκατομμύρια πολίτες και τους άφησαν να ζουν με ψίχουλα χωρίς να έχουν τα βασικά για την επιβίωσή τους και για την υγεία τους. Ανάγκασαν τους νέους -και όχι μόνο- να τραπούν σε άτακτη φυγή προς το εξωτερικό. Προκάλεσαν την κατάθλιψη και τον εκφασισμό σε ένα ολόκληρο έθνος.

    Και τώρα, παραμονή εκλογών, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού, για την ακρίβεια πάνω από το 63%, βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας ή σε άμεσο κίνδυνο να τα …διαβεί, και ενώ παράλληλα μέσα σε αυτό το σκηνικό εξαθλίωσης τουλάχιστον ένας στους τρεις Έλληνες είναι άνεργοι, κάποιοι από την μειοψηφία που ακόμα εργάζονται με αμοιβή ή έχουν οικονομικούς πόρους, προσπαθούν διακαώς να μας πείσουν να μείνουμε με εκείνους που μας έσυραν ως εδώ για να μην πάθουμε χειρότερα! Να μείνουμε άπραγοι και να περιμένουμε να μας σώσουν κάποιοι με μια ψήφο!

    Ο Γαβράς έχει πει: Δολοφόνοι όσοι πετάνε χίλιους εργάτες στο δρόμο. Τι είναι λοιπόν όσοι πέταξαν και συνεχίζουν να πετάνε εκατομμύρια;

    Ειδικά ο άνεργος δεν νοείται να μένει άπραγος, γιατί τότε μόνο κινδυνεύει να χάσει την αξιοπρέπειά του. Τα δικά του έργα ίσως είναι τα σημαντικότερα για να εξαλειφθεί κάποτε η ανεργία, ή ακόμα και να βαφτιστεί σε κάποιο μελλοντικό Σύνταγμα ως κακουργηματικό αδίκημα του κράτους που την προκαλεί.

    Ότι και να γίνει, η δική μου απλή κατάθεση σε αυτόν τον πόλεμο των Αγορών είναι το άνεργο έργο μου που με βοήθησε να μετατρέψω τον φόβο και την οργή, σε δύναμη ζωής, επικοινωνίας και μοιράσματος: Μια συλλογική τελικά προσπάθεια για την κατάκτηση της επίγνωσης μέσα από μία έρευνα, του τι μας έφερε ως εδώ, και του τι πρέπει να κάνουμε.

    Για να μην μπορεί κανείς πια να πει –έστω και υποκριτικά- στο παρόν ή στο μέλλον ότι δεν ήξερε, δεν έπραξε με γνώση αλλά εν αγνοία του, ή ότι δεν είχε την κακή πρόθεση… άρα είναι αθώος και νίπτει τας χείρας του.

    Και για να μην μπορεί κανείς να πει ότι ένας άνεργος χάνει την αξιοπρέπειά του επειδή χάνει -μόνο- την αμειβόμενη εργασία του… Γιατί το έργο ενός ανθρώπου δεν μετριέται με τα ένσημά του, ούτε το μισθό του, ούτε τις καταθέσεις του. Και γιατί η αξιοπρέπεια και η αξία της ζωής δεν μετριέται με τα πορτοφόλια

Της  Κρυσταλίας Πατούλη

------------------

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Έρευνα για την κρίση 2010-2014 - Βιβλίο - Έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη

Κυριακή, Ιανουαρίου 04, 2015
Έρευνα για την κρίση 2010-2014 - Βιβλίο - Έρευνα της Κρυσταλίας ΠατούληΌπως κάθε άνθρωπος, έχω κάποιες εμμονές: αγαπώ (γουστάρω, εκτιμώ) ανθρώπους -άντρες και γυναίκες- που είναι ακέραιοι, ντόμπροι, μπεσαλήδες, ατρόμητοι, ελεύθεροι, που δεν φοβούνται -ποτέ και πουθενά-, να πουν την άποψή τους (σωστή ή λάθος δεν έχει σημασία), να υπερασπιστούν την αλήθεια, να βοηθήσουν τον κατατρεγμένο, τον φτωχό, τον δυστυχή, τον άδικα καταδικασμένο, τον μετανάστη, κοντολογίς να κτυπήσουν με λόγια και με πράξη την αδικία, το ψέμα, τον φασισμό, ή τον θεοποιημένο καταναλωτισμό της κοινωνίας μας. Μια τέτοια γυναίκα είναι, η Κρυσταλία Πατούλη, -μοναδική γυναίκα έως τώρα. Από την πλευρά των ανδρών, έχω τον Χρόνη Μίσσιο, τον Γιάννη Μακριδάκη, τον Διονύση Χαριτόπουλο, τον Περικλή Κοροβέση.
Τολμώ να πώ, πως ο Χρόνης Μίσσιος έβαλε καλή σπορά, ο Γιάννης Μακριδάκης και η Κρυσταλία Πατούλη, είναι τα πνευματικά παιδιά του!
Η Κρυσταλία Πατούλη ασπάζεται τον αγαπημένο της Χρόνη Μίσσιο (από ανάρτηση Δημ. Τζανακάκη)
Εδώ και μέρες θέλω να γράψω για το καινούργιο της βιβλίο, για την "έρευνα για την κρίση 2010-2014", αλλά με αφορμή αυτό, συνολικά για το έργο της, για την δουλειά της γενικότερα. Για έναν απλό μπλογκερ όπως είμαι εγώ, δύσκολο έργο! Παρόλα αυτά όμως, έχω άποψη, και γνώμη αλλά -προπάντων- συναίσθημα. Πιστεύω λοιπόν, πως δεν χρειάζονται πολλές φιοριτούρες για την Κρυσταλία, όποιος την γνωρίζει, την γνωρίζει απ' τα γραπτά της και από την πράξη της. Οι υπόλοιποι ας μπουν στο μπλογκ της, και προπάντων, ας αγοράσουν το βιβλίο της.

Έρευνα για την κρίση 2010-2014 - Βιβλίο - Έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη

Γιατί είναι τόσο σημαντικό το βιβλίο αυτό; 

Πρώτον, διότι πρώτη φορά παρουσιάζεται μια 4ετής έρευνα, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 180 άτομα των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών, όπου σε διάλογο μαζί της είπαν την άποψή τους για την κρίση που μας ταλανίζει εδώ και τόσα χρόνια. Μόνο έτσι μπορεί κανείς, δηλαδή αφού διαβάσει απόψεις, τόσο πολλών και προπάντων τόσο διαφορετικών ανθρώπων, να βγάλει ασφαλέστερα συμπεράσματα για τα αίτια της κρίσης.

Και δεύτερον, που πρέπει να λάβει κανείς υπόψη -καθόλου αμελητέο στους καιρούς μας- ότι από τα έσοδα της έκδοσης δεν θα πάρει τίποτα η συγγραφέας, αλλά θα διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ, που συμβάλλει καθοριστικά εδώ και δεκαετίες στην επίλυση κρίσεων προς την ανεξαρτητοποίηση και στη ΜΕΡΙΜΝΑ που συμβάλλει στην αντιμετώπιση των απωλειών στη ζωή των παιδιών και των οικογενειών τους.

Υπάρχουν στα μιντια πολλές αναφορές για το βιβλίο (και βέβαια για την Κυσταλία) που ακόμα κι εμένα που (υποτίθεται) είμαι ειδικός, με μπερδεύουν, γι' αυτό σκέφτηκα να απλοποιήσω τα πράγματα ως εξής:

Α. Το βιβλίο: 
  • "Η ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ 2010-2014". Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ και τι πρέπει να κάνουμε; Απαντούν 180 πρόσωπα των Γραμμάτων, των Επιστημών και των Τεχνών, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κεδρος,
Β. Βασικές γραπτές αναφορές:
Γ. Βίντεο για το βιβλίο:

Δ. Η Κρυσταλία Πατούλη
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα (δανεισμένα από τον Δημήτρη Τζανακάκη*)
Η Κρυσταλία Πατούλη έχει τις ρίζες της στο Ρέθυμνο -και το βάθος τους το ψάχνει ακόμα με αγάπη ακούραστη- γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1965, κατάγεται από το Ρέθυμνο και ζει στην Αίγινα. Έχει άλλες δύο μεγαλύτερες αδελφές, και έναν αγαπημένο ανηψιό. Η μητέρα μετά το θάνατό του πατέρα της, το 1969, χωρίς να έχει δυνατότητες επιβίωσης της οικογένειάς της, ζήτησε από το κράτος της χούντας εργασία, λαμβάνοντας ως απάντηση… ένα χαρτί ορφανοτροφείου. Η ίδια αποφάσισε τότε να μην δεχτεί αυτήν την «βοήθεια», αλλά να εργάζεται συνήθως σε πάνω από δύο διαφορετικές δουλειές, για να μπορέσει να μεγαλώσει τα παιδιά της.
..."Η προγιαγιά μου η Κρυσταλία, -λέει σε μια όμορφη ιστόρηση της η Κρυσταλία, που ίσως να είστε και οι πρώτοι εδώ που διαβάζετε- η μητέρα του παππού μου, ήταν από το Καβούσι στο Ρέθυμνο. Κλεφτήκανε με τον προπάππου μου τον Νικολιό -το πιο όμορφο κοπέλι στην Κρήτη, τον λέγανε!- και για να γλιτώσουνε από τη βεντέτα ήρθαν στον Πειραιά στα Κρητικά (στον Προφήτη Ηλία στην Καστέλλα) και γέννησαν τον παππού μου τον Γιάννη... Ψάχνω και θέλω να βρω την καταγωγή της προγιαγιάς μου και του προπάππου μου, αν ήταν από την Κρήτη ή είχαν έρθει από κάπου αλλού. Έχω μια εντελώς ανυπόστατη υποψία ότι η προγιαγιά μου η Κρυσταλία καταγόταν από τους παππούς της από την Πέργαμο, -αναλογάται η Κρυσταλία και μιά λογοτεχνική φλέβα της δείχνει να κοκκινίζει από αίμα που είν' έτοιμο να τη σπάσει...-... Αλλά μπορεί να είναι εντελώς φαντασίωση. Δική μου φαντασίωση. Δεν έχω ιδέα. Θα ήθελα να το ψάξω. Είμαι πολύ περήφανη που είμαι Ρεθυμνιώτισσα. Το καλύτερο δώρο που μου έκανε η ζωή, μαζί με το κρυσταλλένιο όνομα της γιαγιάς μου. Η Παναγία η κρυσταλλένια είναι στην Κρήτη στο Λασίθι, κοντά στον Άγιο Νικόλαο, και πήγαινε συχνά ο Καζαντζάκης... Με έχουν καλέσει να πάω, αλλά δεν τα έχω καταφέρει"...
---
Μα, να επιστρέψομε στα προεφηβικά χρόνια της... Η Κρυσταλία έκανε πάμπολλες διαφορετικές εργασίες που ξεκίνησε πριν ακόμα ενηλικιωθεί και μέχρι να καταφέρει να εργαστεί πάνω στα δύο αντικείμενα που την ενδιέφεραν, την ψυχολογία και τη δημοσιογραφία.
Μετά από δυσκολία να αποφασίσει ανάμεσα στα δύο, επέλεξε να σπουδάσει Ψυχολογία και να ειδικευτεί στη Συστημική Συμβουλευτική (και δίπλα στην ψυχολόγο Χάρις Κατάκη) σε θέματα ανθρωπίνων σχέσεων, οικογένειας, εργασίας, αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης (Μέλος της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συμβούλων Ψυχικής Υγείας). Επιπλέον ειδικεύτηκε στο Ψυχόδραμα, όπως και στην πρόληψη-θεραπεία εξαρτήσεων («Θησέας», «Daytop-Iθάκη», 18 Άνω, Παρέμβαση, Ανοιχτή Θεραπευτική κοινότητα «Στροφή» του ΚΕ.Θ.Ε.Α. κ.ά.)
Παράλληλα, όμως, το 1989 τυχαία ξεκίνησε να εργάζεται σε εξειδικευμένο περιοδικό που αρθρογραφούσε ο Έλληνας φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, όπου οι σκέψεις του για την ελευθερία, την αυτονομία και την οικολογία, δεν την άφησαν ανεπηρέαστη (Το πρώτο βήμα για να κατακτήσει κάποιος την προσωπική του Ελευθερία είναι να έχει επαφή με τα συναισθήματα του).
Από τότε εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ, κυρίως ως συντάκτης και αρχισυντάκτης (Μέλος της ΕΣΠΗΤ), με πλήθος συνεντεύξεων, αλλά και θεμάτων για την κοινωνία, τον πολιτισμό και την ψυχολογία, όπως και έρευνες ή ρεπορτάζ, κυρίως σε εκδόσεις όπως: Δ.Ο.Λ. ΑΕ, Άρης Τερζόπουλος ΑΕ, Δάφνη Επικοινωνίες ΑΕ, Αττικές Εκδόσεις ΑΕ, Λυμπέρη ΑΕ, Πήγασος Εκδοτική ΑΕ, Δέσμη Εκδοτική ΑΕ, κ.α., α), σε εξειδικευμένα κυρίως περιοδικά όπως πχ. Κοινωνία και Φύση, Αθηνόραμα, 2Board, Θεσσαλονίκη Confidential, Focus, Prevention, Conde Nast Traveller, Το παιδί μου και εγώ, κ.α., γ), ή σε ένθετα εφημερίδων όπως πχ. Το άλλο Βήμα, 6η Μέρα, κ.ά., αλλά και σε τηλεοπτικούς σταθμούς ως παραγωγός, αρχισυντάκτης αλλά και ρεπόρτερ, κυρίως σε πολιτιστικά θέματα, και ως ραδιοφωνικός παραγωγός μουσικών εκπομπών.
Τα τελευταία χρόνια ως ανεξάρτητη αρθογράφος, δημοσιεύει συνεντεύξεις και θέματά της κυρίως στον ηλεκτρονικό Τύπο στα πλαίσια της ακτιβιστικής Έρευνας για την κρίση, που την ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2010, με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να κάνουμε;» στο οποίο απάντησαν πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, και οι απαντήσεις τους δημοσιεύονται στο tvxs.gr. Η έρευνα αυτή, εκδόθηκε σε βιβλίο από τις εκδόσεις "Κέδρος" και ειν' αυτό στο οποίο αναφερόμαστε τώρα.
Συγχρόνως, η Κρυσταλία διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις "Αφήγησης Έργου – Ζωής" στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση ζωής» που παραδίδει, επίσης από το 2010, το οποίο προτείνει τους συμμετέχοντες να ανακαλύψουν, να εκφράσουν και να αξιοποιήσουν δημιουργικά τον "συγγραφικό τους εαυτό".
Από μικρή εκτιμούσε την ερασιτεχνική δημιουργία, όπως και τον εθελοντισμό – ακτιβισμό, με συμμετοχή στα κοινά, αλλά και ως πολιτικό ον συμμετείχε ως μέλος κόμματος της Αριστεράς, από το 1981 έως περίπου το 1987, όπου και διαφοροποιήθηκε από τον κομματικό αγώνα.
Τέλος, με σπουδές στο τραγούδι (στον Γιώργο Γεωργιάδη και στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών), εργάστηκε επίσης -αν και περιστασιακά- από το 1983 έως το 2003, με αυστηρή επιλογή συνεργασιών – χώρων – συναυλιών και ρεπερτορίου, στο χώρο της ελληνικής μουσικής, που η ίδια θεωρεί το μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο ζωής και την δυνατότερη εμπειρία στη ζωή της, μετά ίσως από εκείνην που απέκτησε εκπαιδευόμενη στις θεραπευτικές κοινότητες απεξάρτησης (κι αυτό, διότι η αν-εξαρτησία, σε κάθε επίπεδο, είναι το μείζον ζήτημα προς αντιμετώπιση της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο.



    Απόστολος Μωραϊτόπουλος (AMOR)

    Συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη:Κρυσταλία Πατούλη – Είναι αυτό που είπε και ο Γκάντι: «Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις».


    -----------------
    * Ευχαριστώ θερμά τον φίλο Δημήτρη Τζανακάκη για την ανάρτηση που ευγενικά μου παραχώρησε (προσωπικά έκανα όσο το δυνατόν λιγότερες επεμβάσεις στο κείμενο για να το προσαρμώσω στις ανάγκες του άρθρου)

    Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

    Όπως και στην Κατοχή, σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται

    Τετάρτη, Νοεμβρίου 12, 2014
    Όπως και στην Κατοχή, σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται. Και εκείνοι που τώρα είναι κλεισμένοι και άπραγοι στα σπίτια τους γιατί αισθάνονται ότι δεν υπάρχει διέξοδος, μοιάζουν με τους ανθρώπους που ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους την περίοδο της Κατοχής γιατί φοβόντουσαν μην σκοτωθούν. Στην Κατοχή, όμως, αυτοί που έβγαιναν από τα σπίτια τους και έμπαιναν στην Αντίσταση, είχαν χαμηλότερα επίπεδα φόβου από εκείνους που κλείνονταν και δεν συμμετείχαν σ' αυτήν, παρά το γεγονός ότι έβαζαν σε μεγαλύτερο κίνδυνο τη ζωή τους. Τι τους κρατούσε και τους έδινε δύναμη; Η αλληλεγγύη. Το ότι πολεμούσαν για ένα σκοπό [...]

    Ο Αναπληρωτής Καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Χαράλαμπος Πουλόπουλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για την κρίση, τον φόβο και τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, αλλά και την κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη, με αφορμή το νέο του βιβλίο.

    Κρ.Π.: Το βιβλίο Κρίση, φόβος και διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής είναι μια πολιτική, ιστορική, κοινωνική, αλλά και επιστημονικά τεκμηριωμένη ματιά στις επιπτώσεις που είχε η λιτότητα στη ζωή των πολιτών, με έμφαση στη κοινωνική συνοχή. Τι σε οδήγησε να το γράψεις; 

    Χ.Π.: Τα τελευταία χρόνια, από τότε που ξέσπασε στην Ελλάδα η κρίση, άρχισα να βλέπω φίλους και γνωστούς κάτω από μεγάλη πίεση, επειδή έχαναν τη δουλειά τους ή το εισόδημά τους μετά τις απανωτές μειώσεις μισθών. Έβλεπα ανθρώπους να αγωνίζονται και να αγωνιούν για το πώς θα ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους ή σε πολύ βασικές ανάγκες, πρωταρχικές για την επιβίωσή τους.

    Συγχρόνως έβλεπα τους ίδιους ανθρώπους που μας είχαν οδηγήσει στην κρίση να εμφανίζονται ως σωτήρες, όπως και τους μηχανισμούς κατασκευής ενόχων και ενοχών, εργαλεία πολιτικού φόβου που πλήττουν την κοινωνική συνοχή.

    Από την άλλη έβλεπα τα στοιχεία για τις επιπτώσεις της κρίσης στην ψυχική και σωματική υγεία αλλά και τα ποσοστά αύξησης των αυτοκτονιών, της φτώχειας και της αδυναμίας των ενηλίκων για αξιοπρεπή διαβίωση, όπως και των εγκαταλελειμμένων παιδιών από τις οικογένειες που πλέον δεν είναι σε θέση να τα αναθρέψουν.

    Ξεκίνησα να γράφω σε επιστημονικά περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες, ορισμένες φορές αρκετά θυμωμένα, προκειμένου να βρω μια ισορροπία. Ένιωθα ότι έπρεπε να ακουστεί η φωνή μου.

    Δεν ήθελα να σιωπήσω, γιατί με τη σιωπή αυτή η κατάσταση με βάραινε ακόμη περισσότερο.

    Πριν από ένα χρόνο, όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο για να διδάξω και ανέλαβα ένα μάθημα για τις επιπτώσεις της κρίσης στην κοινωνία, ένιωσα επιτακτική την ανάγκη να γράψω και ένα βιβλίο γι' αυτό το θέμα.

    Στην αρχή νόμιζα πώς ήξερα προς ποια κατεύθυνση έπρεπε να κινηθεί η ανάλυσή μου. Στην πορεία, όμως, συγκεντρώνοντας και τις έρευνες για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, κατάλαβα ότι το κυρίαρχο και κοινό στοιχείο σε καταστάσεις ανάλογες με αυτή που ζούμε σήμερα στη χώρα μας είναι αυτή η αίσθηση του φόβου.


    Δεν είναι μόνο οι ορατές και μετρήσιμες επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην κοινωνία –που είναι ούτως ή άλλως οδυνηρές σε πολλούς τομείς, στην ψυχική και σωματική υγεία, στη διατροφή, στη στέγαση, κ.λπ.  Αυτό που κυριαρχεί και διαποτίζει την ελληνική κοινωνία είναι η αίσθηση του φόβου, της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας για την επόμενη μέρα.

    Ο φόβος και η ανασφάλεια του ενός εκατομμυρίου τουλάχιστον ανθρώπων που έχουν χάσει τη δουλειά τους, η αβεβαιότητα όσων εργάζονται με δραστικά μειωμένες αποδοχές, μην μπορώντας  να καλύψουν τα βασικά τους έξοδα και χωρίς να γνωρίζουν αν θα έχουν δουλειά την επόμενη μέρα.
    Διδάσκοντας στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, είδα τους απόφοιτους κοινωνικούς λειτουργούς, που δουλειά τους θα ήταν να στηρίζουν τους πιο ευάλωτους σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, να αναζητούν και οι ίδιοι εις μάτην μια θέση στην αγορά εργασίας, εξαιτίας της συνεχούς συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, ή να εργάζονται σε προσωρινές θέσεις με εξαντλητικά ωράρια και πολύ χαμηλό μισθό που δεν τους εξασφάλιζε ούτε τα στοιχειώδη.

    Σε αυτούς τους προσωπικούς φόβους που έχουμε πλέον όλοι οι εργαζόμενοι, την αγωνία της επιβίωσης και το φόβο απώλειας της εργασίας και της οικονομικής θέσης, προστίθεται και ο φόβος απώλειας της αξιοπρέπειας.

    Γιατί η δουλειά μας σχετίζεται με την αξιοπρέπειά μας. Όταν χάνω τη δουλειά μου, πλήττεται και η ταυτότητά μου. Θέλει πολύ μεγάλη δύναμη για να μπορέσω να κρατηθώ. Και πολλές φορές αυτός ο φόβος της οικονομικής και κοινωνικής θέσης, μπορεί να συνδέεται και με το φόβο της κατάρρευσης.
    Άρα ο φόβος είναι γενικός και μας αφορά όλους, είτε γιατί ήδη υφιστάμεθα τις συνέπειες της κρίσης είτε γιατί νιώθουμε την απειλή ότι, σύντομα, αυτό που βλέπουμε γύρω μας θα το ζήσουμε και εμείς.
    Επιπλέον, όλο αυτό το διάστημα, έβλεπα σε πολλούς ανθρώπους να αναδύονται και οι φόβοι απέναντι στους άλλους. Περιστατικά επιθετικότητας ή βίας απέναντι σε ανθρώπους διαφορετικούς, ξένους ή πιο αδύναμους κοινωνικά και προσωπικά, από πολίτες οι οποίοι, αδυνατώντας να επεξεργαστούν αυτό που συμβαίνει, εκδήλωναν με βίαιο τρόπο την επιθετικότητά τους. Αυτή είναι η περίπτωση των ρατσιστικών επιθέσεων που εκδηλώθηκαν όλο αυτό το διάστημα.
    Έτσι τα τελευταία χρόνια ως κοινωνία συνδιαλεγόμαστε με τους φόβους. Φόβους προσωπικούς, συλλογικούς φόβους και πολιτικούς.
    Πολιτικούς φόβους, μάλιστα, που κατασκευάζονται  συστηματικά  τα τελευταία χρόνια, καθώς η άσκηση της πολιτικής δομείται γύρω από την «παραγωγή» φόβων και την «προστασία» από αυτούς.
    Για παράδειγμα ο φόβος της χρεωκοπίας, ο φόβος της πείνας, ο φόβος για τους ξένους, ο φόβος για τους οροθετικούς, ο φόβος για τους εξαρτημένους από ναρκωτικά. Οι πολιτικοί έχουν μεταμορφωθεί σε διαχειριστές φόβων, κατασκευασμένων ή υπαρκτών και ανύπαρκτων.

    Οι σκέψεις αυτές με έκαναν να γράψω ένα βιβλίο για τις επιπτώσεις της κρίσης και για το πώς η κρίση συνδέεται με το φόβο, αλλά και για το τι θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει από και πέρα.

    Κρ.Π.: Και πώς έφτασες να εστιάσεις στην απουσία της κοινωνικής συνοχής, μέσα από όλα αυτά; Δηλαδή να την αναδείξεις ως το σημαντικότερο θέμα;

    Χ.Π.: Γιατί η κοινωνική συνοχή αφορά τη σχέση μεταξύ των ανθρώπων ή μεταξύ των ομάδων σε μια κοινωνία. Είναι η ποιότητα των σχέσεων. Κοινωνική συνοχή σημαίνει, πώς αντιλαμβάνομαι τον άλλον, πώς συνδέομαι με τον άλλον, πώς μοιράζομαι τα βιώματά μου μαζί του.

    Όταν υπάρχει ο φόβος και όταν συμβαίνουν μια σειρά από αρνητικά γεγονότα στην κοινωνία, αυτή η συνοχή διαταράσσεται. Και ποια ήταν αυτά τα γεγονότα; Δεν ήταν μόνο οι επιπτώσεις της κρίσης. Ήταν περισσότερο η διαχείριση αυτών των επιπτώσεων. Ήταν η γενική πολιτική λιτότητας που επιλέχθηκε και κυρίως η πολιτική των περικοπών ειδικά για τις κοινωνικές δαπάνες. Με άλλα λόγια το δίχτυ κοινωνικής προστασίας άρχισε να σπάει.

    Το δίχτυ κοινωνικής προστασίας είναι αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος. Τα επιδόματα όπου μπορεί να στηριχτεί κάποιος σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, η εξασφάλιση  στέγης και τροφής, η πρόσβαση στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην κοινωνική φροντίδα κ.λπ.  Ενώ λοιπόν υπάρχει ανεργία και οι ανάγκες των πολιτών αυξάνονται, ταυτόχρονα καταρρέει και το κοινωνικό κράτος.
    Επίσης μεγάλο πλήγμα δέχτηκαν οι εργαζόμενοι μέσα από τις αλλαγές στις συλλογικές διαπραγματεύσεις.  Στο  όνομα της κρίσης ο καθένας έγινε έρμαιο ατομικών συμβάσεων και συμφωνιών.

    Αυτή η κατάσταση, σε συνδυασμό με το θυμό και τον φόβο για τους Άλλους, οδηγεί στη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής. Σε αυτές τις συνθήκες, ωστόσο, εμφανίζονται κάποιοι να επιδιώκουν μια ψεύτικη συνοχή μέσα στην κοινωνία, επινοώντας αποδιοπομπαίους τράγους.

    Αυτό έγινε, όπως είπαμε, με τους μετανάστες, με τους εξαρτημένους. με τους οροθετικούς και αύριο μπορεί να γίνει με τους άνεργους και τους φτωχούς.
    Είναι σημαντικό όμως να αντιληφθούμε ότι η κοινωνική συνοχή έχει διαρραγεί όχι τόσο λόγω της κρίσης, όσο λόγω της πολιτικής στρατηγικής που ακολουθήθηκε για τη διαχείρισή της.

    Κρ.Π.: Πριν από την κρίση υπήρχε κοινωνική συνοχή; Επίσης στην Κατοχή που οι άνθρωποι οργανώθηκαν και έδρασαν με γνώμονα την αλληλεγγύη, είχαν να αντιμετωπίσουν έναν εξωτερικό εχθρό, ενώ σήμερα ο εχθρός μοιάζει να τον βλέπουν οι Έλληνες κυρίως στο εσωτερικό; Συνδέεται με την απουσία κοινωνικής συνοχής κάτι τέτοιο;

    Χ.Π.: Δεν μπορούμε να πούμε ότι πριν από την κρίση ήταν ισχυρή η κοινωνική συνοχή, αλλά εδώ έχουμε δύο φόβους:

    Έναν φόβο που έρχεται απ’ έξω και είναι ο φόβος των αγορών, δηλαδή οι απρόσωπες αλλά και υπαρκτές αγορές, που μπορεί να μας οδηγήσουν σε χρεωκοπία.

    Και έχουμε και «κινδύνους» που έρχονται από το εσωτερικό, προσωποποιούνται και συνδέονται με ανθρώπους όπως είπαμε άστεγους, μετανάστες, άρρωστους ψυχικά ή σωματικά, οροθετικούς, και γενικά ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που συνθέτουν την ζωή τους.

    Επιπλέον έχουμε έναν συλλογικό φόβο που προέρχεται από την Κατοχή, που είναι η πείνα, και είναι καταγεγραμμένος σε αυτό που λέμε συλλογική μνήμη. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται μην τους συμβεί κάτι τέτοιο.

    Όταν έχουμε εικόνες από ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό, που κάνουν ουρές στα συσσίτια, που κοιμούνται σε παγκάκια και πεζοδρόμια, ενώ  συγχρόνως πολλαπλασιάζονται τα ενεχυροδανειστήρια, έρχονται στην επιφάνεια εικόνες της Κατοχής.

    Όπως και στην Κατοχή, σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται. Και εκείνοι που τώρα είναι κλεισμένοι και άπραγοι στα σπίτια τους γιατί αισθάνονται ότι δεν υπάρχει διέξοδος, μοιάζουν με τους ανθρώπους που ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους την περίοδο της Κατοχής γιατί φοβόντουσαν μην σκοτωθούν.
    Στην Κατοχή, όμως, αυτοί που έβγαιναν από τα σπίτια τους και έμπαιναν στην Αντίσταση, είχαν χαμηλότερα επίπεδα φόβου από εκείνους που κλείνονταν και δεν συμμετείχαν σ' αυτήν, παρά το γεγονός ότι έβαζαν σε μεγαλύτερο κίνδυνο τη ζωή τους.

    Τι τους κρατούσε και τους έδινε δύναμη; Η αλληλεγγύη. Το ότι πολεμούσαν για ένα σκοπό.
    Εδώ, σήμερα, βλέπουμε τα τελευταία χρόνια περιορισμό της συλλογικής δράσης και της αλληλεγγύης και αύξηση της αβεβαιότητας και του φόβου. Αυτό μπορεί κυρίως να σχετίζεται με τα απανωτά χτυπήματα που έχουν δεχτεί οι άνθρωποι.
    Υπάρχει μία έννοια –που την καταγράφω στο βιβλίο- η οποία λέγεται εσωτερικευμένη καταπίεση. Κάποιος που έχει βιώσει ένα σοκ, μετά από ένα γεγονός που είναι τραυματικό γι’ αυτόν, μπορεί να αισθάνεται φόβο, ντροπή, ενοχή, αυτό-υποτίμηση, μπορεί να αισθάνεται ότι δεν αξίζει, και ουσιαστικά παραμένει κλεισμένος στον εαυτό του και αδρανεί.
    Αυτό είναι που έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια. Οι Έλληνες έχουν υποστεί απανωτά σοκ. Στην εργασία, στη φορολογία κ.λπ. Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που μπορούσαν να προβλέψουν τι θα συμβεί τα επόμενα χρόνια από το 2009 και μετά. Θεωρούσαμε ότι ήταν μια παροδική κατάσταση -τουλάχιστον έτσι μας έλεγαν- και ότι θα βγούμε πολύ σύντομα από αυτήν. Ο Καραμανλής μίλαγε για «δύο χρόνια θυσίες» και ο Παπανδρέου έλεγε «λεφτά υπάρχουν».

    Μετά από αυτά τα απανωτά σοκ, με τις στρατιές ανέργων που δημιουργήθηκαν μέσα σε 5 χρόνια –από το 7,7%  που ήταν η ανεργία το 2008 στο 27% το 2014. Με ένα εκατομμύριο ανέργους και 6,3 εκατομμύρια στα όρια ή κάτω από τα όρια της φτώχειας, πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή;
    Επειδή δεν υπάρχει διέξοδος, ή φαίνεται να μην υπάρχει διέξοδος, και οι άνθρωποι νιώθουν απομονωμένοι, έχουν φτάσει στο σημείο να δέχονται άκριτα αυτά τους λέει ο θύτης!
    Μοιάζει λίγο με το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Δηλαδή, με την κατάσταση όπου  ένας απαγωγέας απομονώνει κάποιον/α για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, κακοποιώντας τον και στερώντας του την ελευθερία του.  Μετά από καιρό  με ό,τι και να δώσει στον όμηρο, που του το έχει ήδη στερήσει, τον κάνει να αισθάνεται ευγνωμοσύνη. Φτάσαμε λοιπόν σε ένα σημείο, μετά από τόσα χρόνια, τα ψίχουλα που μας προσφέρουν να τα εισπράττουμε ως μεγάλη προσφορά των θυτών.
    Και εμφανίζονται οι ίδιοι άνθρωποι που μας οδήγησαν στην κρίση, οι θύτες, ως οι σωτήρες μας, αυτοί που θα μας βγάλουν από αυτήν, σε επίπεδο τουλάχιστον πολιτικής.

    Για αυτό χρειάζεται κριτική στάση απέναντι σε αυτά που μας σερβίρονται ως μονόδρομος τα τελευταία χρόνια. Διότι, ακόμη και η διάσωση ή η επιτυχία της Ελλάδας, θα συνοδεύεται από εκατομμύρια θύματα.

    Αυτός ήταν ο λόγος που έγραψα κι αυτό το βιβλίο.

    Κρ.Π.: Πρέπει να σκουντάμε ο ένας τον άλλον για να μην παγώσουμε και …πεθάνουμε, από το χιόνι (μέτρα, φόβοι, απειλές) που πέφτει συνεχώς πάνω μας, όπως στα Όνειρα του Κουροσάβα; 

    Χ.Π. Αυτό είναι σίγουρο. Κι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μπορέσουμε να βγούμε έξω, να μην μένουμε παθητικοί αποδέκτες της πληροφόρησης που σερβίρεται από την τηλεόραση, δέσμιοι της άποψης ότι δεν υπάρχει λύση, διότι ακόμα κι όταν φαίνεται ότι δεν υπάρχει λύση θα πρέπει να κινητοποιηθούμε και να την ανακαλύψουμε.
    Λύση σίγουρα υπάρχει και δεν πρέπει να αφηνόμαστε ή να «αποκοιμιόμαστε», γιατί, μην ξεχνάμε, πολλές φορές τα μέτρα περνιούνται όταν εμείς «κοιμόμαστε» ή όταν κοιτάζουμε κάπου αλλού.
    Χρειάζεται να έχουμε μία θετική στάση απέναντι στα πράγματα. Είναι θα έλεγα μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους της Ιστορίας αυτής της χώρας, που μας βάζει να αναλογιστούμε ποιοι ευθύνονται και πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση.

    Εργαζόμενοι με προσόντα που έκαναν καλά τη δουλειά τους βρέθηκαν χωρίς δουλειά. Την  ίδια στιγμή αναπαράγονται στερεότυπα που λένε ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, ενώ από έρευνες έχει γίνει γνωστό ότι οι Έλληνες είναι από τους πιο παραγωγικούς λαούς στον ιδιωτικό τομέα και εργάζονται περισσότερο και από τους Γερμανούς!

    Άρα αυτή η αντίληψη τού «μαζί τα φάγαμε» δημιουργεί μία ενοχή που δεν μας επιτρέπει να αντιδράσουμε.

    Το θέμα λοιπόν είναι να ξεχωρίσουμε ποιοι ευθύνονται γι’ αυτήν την κατάσταση. Εκείνοι που κερδοσκοπούσαν και πριν από την κρίση συνεχίζουν να κερδίζουν και μέσα στην κρίση. Η διαφορά είναι ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει βρεθεί στο στόχαστρο, έχει βρεθεί σε μία κατάσταση μόνιμου και αυξανόμενου φόβου, που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί από εμάς τους ίδιους, και όχι με λύσεις που θα έρθουν από επάνω.
    Η σωτηρία δεν μπορεί να έρθει από τα πάνω. Μπορεί να έρθει από μικρές συλλογικότητες, από μικρές ή μεγάλες προσπάθειες, από συλλογική δράση και κοινωνική αλληλεγγύη. Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.
    Κρ.Π.: Και πώς μπορεί να δημιουργηθεί η κοινωνική αλληλεγγύη; Αναφέρεσαι το βιβλίο;

    Χ.Π.: Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου αφορά την κοινωνική αλληλεγγύη, η οποία δεν είναι φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία βασίζεται στον οίκτο,  σε μια άνιση σχέση ανάμεσα στον δυνατό, τον ισχυρό που προσφέρει βοήθεια και  στον αδύναμο που την εισπράττει.
    Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι μια ισότιμη σχέση, και σχετίζεται με την κοινωνική δικαιοσύνη. Είμαι αλληλέγγυος, σημαίνει ότι δεν ψάχνω να βρω δουλειά για τον εαυτό μου εις βάρος κάποιου άλλου, αλλά  ότι προσπαθώ μαζί με τους άλλους να κάνουμε κάτι καλύτερο για όλους. Αυτό είναι ένα από τα νέα και θετικά στοιχεία που μπορεί να φέρει η κρίση. 
    Επίσης στο βιβλίο αναλύεται η έννοια της συνηγορίας, δηλαδή της προάσπισης των κοινωνικών δικαιωμάτων, διότι βλέπουμε σήμερα να παραβιάζονται πολιτικά, κοινωνικά, εργασιακά δικαιώματα και χρειάζεται να σκεφτούμε ποιος είναι ο ρόλος μας στην προάσπιση των δικαιωμάτων και ιδίως των ομάδων που είναι οι πιο αδύναμες; Πώς μπορούμε να σταθούμε δίπλα τους και όχι απέναντί τους στοχοποιώντας τους.
    Ωστόσο δεν προτείνω συγκεκριμένα μοντέλα ως λύση. Αυτό που ξέρω είναι ότι η  διερεύνηση των αιτιών, η κριτική ανάλυση αυτού που συμβαίνει, η μαχητική στάση απέναντι στα τεκταινόμενα, η αλληλεγγύη και η κοινωνική δικαιοσύνη είναι έννοιες που χρειάζεται να τις κάνουμε πράξη, όσο αδύναμοι κι αν αισθανόμαστε.
    Κρ.Π.: Δηλαδή με έναν τρόπο να προτάξουμε όσο γίνεται το φως απέναντι από το σκοτάδι; Διότι βλέπουμε να γυρίζουμε εργασιακά, κοινωνικά, πολιτικά, ασφαλιστικά, οικονομικά, σχετικά και με τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και όχι μόνο, σε άλλες …σκοτεινές εποχές του παρελθόντος, σα να γυρίζει πίσω η ιστορία;

    Χ.Π.: Γυρίζει η ιστορία πίσω, αλλά θα το πω λίγο διαφορετικά. Βλέπουμε ότι αυτή τη στιγμή να γυρίζουμε στον 18ο και στον 19ο αιώνα, κυρίως στον τομέα της κοινωνικής φροντίδας. Κλείνουν, δηλαδή, για παράδειγμα τα δημόσια ψυχιατρεία, που μπορεί να θεωρούνται από κάποιους το όνειδος για την Ελλάδα. Από την άλλη κατηγορούνται οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση ως διεφθαρμένες που σπαταλούν το δημόσιο χρήμα. Ετσι οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη βρίσκονται στο κενό.

    Βλέπουμε ότι ενώ οξύνονται τα προβλήματα, αυξάνονται οι επιχείρησεις – σκούπα, και πλήθος ανθρώπων οδογείται στα κέντρα κράτησης. Αυτό τι μας θυμίζει; Μας θυμίζει τα άσυλα του 18ου και του 19ου αιώνα, όπου είχαν μικροπαραβάτες, ανθρώπους με προβλήματα ψυχικής υγείας κ.λπ.
    Όταν καταργούνται οι δομές της κοινωνικής φροντίδας και οι άνθρωποι που τις έχουν ανάγκη στοιβάζονται σε χωματερές πάμε δύο αιώνες πίσω.
    Υπάρχει μία φράση στο βιβλίο του Σαρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών», που λέει ότι «Η κόλασή μας είναι οι άλλοι», ότι ο καθένας μας δηλαδή είναι ο δήμιος του άλλου. Αυτό ακριβώς είναι που επιχειρούν να μας κάνουν να πιστέψουμε.

    Όμως, θα πω κάτι που είπε η οκτάχρονη κόρη μου, ότι η κρίση και ο φόβος που μοιάζουν με σκοτάδι έχουν έναν εχθρό, την ελπίδα. Άρα αυτό που χρειάζεται να αναζητήσουμε είναι την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, και για μας και για τους νέους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή είναι κι αυτοί τα θύματα της κατάστασης.
    Την ελπίδα για μια καλύτερη κοινωνία με τις αξίες της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, τις οποίες τις θεωρώ βασικές για τη λειτουργικότητα και τη συνοχή μιας κοινωνίας.
    Κρ.Π.: Η παιδική κατασκευή του εξωφύλλου παραπέμπει στην έννοια της κοινωνικής συνοχής;  

    Χ.Π.: Είναι μια κατασκευή με ξύσματα από μπογιές και μολύβια που έχουν κολληθεί πάνω σε ένα μουσαμά και σχηματίζουν μια καρδιά, που συμβολίζει την ενότητα, την αγάπη, την ευαλωτότητα -γιατί αυτή η κατασκευή είναι εύκολο να σπάσει- και έχει φτιαχτεί από κάτι που θεωρείται άχρηστο, που το πετάμε, αλλά που από αυτό δημιουργήθηκε κάτι όμορφο.

    Κάποιος μπορεί να δει την αλληλεγγύη, την κοινωνική συνοχή, την ενότητα, αυτό το νιάξιμο στις σχέσεις που μπορεί όμως να διαρραγεί, και έχει γίνει από ανθρώπους που σήμερα μπορεί να θεωρούνται παρίες ή σκουπίδια της κοινωνίας, ωστόσο δημιουργούν κάτι όμορφο και αισιόδοξο όταν ενωθούν.-

    -------------------
    [ΠΗΓΗ]

    Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

    Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας

    Τετάρτη, Μαΐου 21, 2014
    Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν ψηφίζεις για το τομάρι σου και μόνο, τότε ήδη έχεις γίνει φασίστας. Όταν για χρόνια έκανες το ίδιο στο παρελθόν, τότε ήδη ήσουν από τότε φασίστας. Ο φασισμός δεν είναι μόνο ο ναζισμός, είναι η κάθε εκδήλωση αδιαφορίας προς τον ΑΛΛΟΝ, εκτός από την κακοποίηση του άλλου με οποιονδήποτε τρόπο, μικρό έως μεγάλο και εγκληματικό, επιθετικό ή παθητικό.

    Δεν έχουμε ακόμα καταλάβει τι είναι ο φασισμός, και ψάχνουμε να τον αντιμετωπίσουμε! ε, δεν πρόκειται, μέχρι να αντιληφθούμε, πως φασισμός είναι οτιδήποτε που δεν λαμβάνει υπόψιν του την κοινωνία σε σύνολο, αλλά μόνο το προσωπικό και οικογενειακό συμφέρον του οποιουδήποτε.

    Το πελατειακό σύστημα που στηρίζεται στην παραπάνω ...φιλοσοφία ζωής, είναι θεόρατο και έχει εμπλακεί με τα δύο κόμματα εξουσίας κατά συρροή στη χώρα μας. Μην αναρωτιέστε λοιπόν γιατί ακόμα τα ψηφίζει. Κι όσοι δεν τα ψηφίζουν οι περισσότεροι είναι μέσα και στη Χρυσή Αυγή, φαντάζομαι οργισμένοι που όλοι οι άλλοι μαζί τα φάγανε, ενώ αυτοί όχι, ή όχι και τόσο...

    Γνωρίζω αρκετούς τέτοιους ψηφοφόρους με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις, που κράδαιναν σημαιάκια μπλε και πράσινα στο παρελθόν και τώρα μισούν -εκτός των άλλων- τους μετανάστες, θεωρώντας τους ως βασικούς υπεύθυνους για όλα τα προβλήματά τους, χωρίς να τους πηγαίνει το μυαλό ούτε μια φορά να κοιταχτούν στον καθρέφτη, ή απλά να ξύσουν το κεφάλι τους, πριν το ξυρίσουν... και ψηφίσουν...

    ...θεωρώντας για άλλη μια φορά πως η λύση έρχεται από τους αρχηγούς και την εξουσία και όχι από την κοινωνία πολιτών, από τη συμμετοχή στα κοινά και τη ΔΗΜΟκρατία, από τον πολιτισμό “του κοινού καλού”, που σημαίνει ότι δεν ανέχεσαι το άδικο, ούτε καν ως μάρτυρας μίας κακοποίησης, είτε σε άνθρωπο, είτε στη φύση, είτε σε οτιδήποτε, ζωντανό, είτε σε ότι μπορεί να τιμά τη ζωή.

    Γεμίσαμε, ως φαίνεται με… δίκαιους φασίστες όλα αυτά τα χρόνια. Με δίκαιους στα λόγια αλλά φασίστες κυρίως στις μη - πράξεις. Με αδιάφορους.

    Το έχω προσπαθήσει να το ψάξω από όλες τις μεριές εδώ και 4 χρόνια και παραπάνω ειδικά για την κρίση, και 49 χρόνια, όσο ζω, από τις γνώσεις και την εμπειρία μου. Ελπίδα που να μην συμπεριλαμβάνει τους άλλους δεν υπάρχει. Και αν υπάρχει είναι φασιστική, όπως φασιστικά και βίαια καταστρέφουν τον πλανήτη και τις κοινωνίες για το κέρδος και μόνο, όπως φασιστικά και βίαια αποφάσισαν ότι δεν θα λάβουν υπόψη τους τις μελέτες από τη δεκαετία του '70 που ανέλυαν οι ειδικοί καταλήγοντας πως θα φτάσουμε σίγουρα στην κρίση το 2008, όπως για το κέρδος και για την τσέπη τους καταστρέφουν έναν ολόκληρο πλανήτη όλοι αυτοί που μας έφτασαν εδώ παγκοσμίως.

    Όσο ειδικά για αυτή τη νοοτροπία του Έλληνα σε πλειοψηφία όπως δείχνουν και τα αποτελέσματα των Δημοτικών Εκλογών, έχει τις ρίζες της από την τουρκοκρατία και μετά (όπως αναλύει διεξοδικά επίσης στην έρευνα ο ανθρωπολόγος Γρηγόρης Γκιζέλης), μέχρι τον εμφύλιο και μετά, μέχρι τη χούντα και μετά, μέχρι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν με την ίδια ή παρόμοια κουλτούρα, που λέει ότι το κράτος είναι για το ξεζουμίζουμε, να το εκμεταλλευόμαστε μόνο για ίδιον όφελος, πετώντας ψίχουλα στους άλλους και τα μεγάλα κομμάτια της πίτας στους ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ, και να καθόμαστε να ασχολούμαστε μόνο με το σπιτάκι μας και το πορτοφόλι μας, και όλοι αυτοί που δεν το κάνουν είναι από τρελοί μέχρι ηττημένοι - κυνηγημένοι έως και εχθροί της κοινωνίας των φιλοτομαριστών νοικοκυραίων.

    Αυτά τα ολίγα, τα γνωστά δηλαδή, και περισσότερα όποιος θέλει διαβάζει κανείς σ' αυτήν την έρευνα που παρεμπιπτόντως τα ΜΜΕ σύσσωμα αγνοούν, διότι πρέπει να φύγω για Αθήνα γιατί έρχεται από τη Θεσσαλονίκη ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου, ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους των γραμμάτων αυτής της χώρας, που φυσικά επίσης οι περισσότεροι αγνοούν καθώς τα κανάλια ανακυκλώνουν με θέρμη ειδήσεις για το τι φόρεσε η Μπιγιονσέ στο τάδε event και δέχονται διαφημίσεις για το κόμμα της ΧΑ προεκλογικά, ενώ αποκλείουν π.χ. το ανάλογο σποτ των φαρμακοποιών. Να μας χαιρόμαστε. Και εις ανώτερα. 

    Κρυσταλία Πατούλη

    19/5/14

    ΥΓ. 1) ...οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα της πλειοψηφίας.

    ΥΓ. 2) Έτσι όπως πάνε τα πράγματα τα κόμματα θα διαχωριστούν ευθαρσώς πια (διότι και σήμερα κάπως έτσι είναι, αλλά ακόμα λίγο καλυμμένα) ανάλογα με την υποστήριξη που θα παρέχουν σε διάφορες επαγγελματικές ομάδες. Άλλα θα υποστηρίζουν τους μικρομεσαίους ελεύθερους επιχειρηματίες, άλλα τους δημόσιους, άλλα τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, άλλα τους αγρότες, άλλα τους μαφιόζους των μαγαζιών της κάθε παραλιακής, άλλα τους εμπόρους ένδυσης και υπόδησης, άλλα τους μεγαλοβιομήχανους, άλλα τους εφοπλιστές, άλλα και τους δύο μαζί, κλπ. κλπ.

    Θα ψηφίζει ο κόσμος το κόμμα προστάτη-νταβατζή των επαγγελματικών "δικαιωμάτων" του, για την ακρίβεια τον προστάτη του πορτοφολιού του. Η ιδεολογία και η κοινωνία θα καταργηθεί παντελώς και τυπικώς και ουσιαστικώς. Ο άνθρωπος θα ζει εκπορνευμένος στους νταβατζήδες του μόνο για να επιβιώνει. Πολιτισμός; Αξίες; Κοινωνία; Φύση; Ανθρώπινα δικαιώματα; Αντίο. Έκανε άλλωστε το πρώτο βήμα ο μεγάλος "ιδεολόγος" της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά και η Τοπική Αυτοδιοίκηση(που λέει ο λόγος) έδωσε την... εικόνα. Μια νέα μεταλλαγμένη εικόνα του συνδικαλισμού σε εντελώς ξεκάθαρο πελατειακό νταβατζηλίκι, με τη μορφή κόμματος ή κομματικού συνδυασμού τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο ομαδοποιημένος φασισμός στα καλύτερά του.


    ***** 

    (Προσπαθώντας σε προηγούμενο άρθρο μου να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους ο σημερινός ψηφοφόρος στο Βόλο ή στον Πειραιά επιλέγει για Δήμαρχο έναν Μπέο ή Μαρινάκη, έλεγα  ό,τι κρύβουμε έναν μικρό φασίστα μέσα μας. Εδώ η Κρυσταλία Πατούλη καταλήγει στο συμπέρασμα ό,τι "Όταν την ελπίδα την προσωποποιείς, ήδη έχεις γίνει φασίστας" και ό,τι  έτσι "Ο άνθρωπος θα ζει εκπορνευμένος στους νταβατζήδες του μόνο για να επιβιώνει. Πολιτισμός; Αξίες; Κοινωνία; Φύση; Ανθρώπινα δικαιώματα; Αντίο".
    Απ.Μωρ.)

    ---------------------------------
    Πηγή: tvxs

    Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

    Οι ηλίθιοι - Της Κρυσταλίας Πατούλη

    Κυριακή, Δεκεμβρίου 22, 2013
    Οι ηλίθιοι - Της Κρυσταλίας Πατούλη
    Οι ηλίθιοι, λένε ότι θα βάλουν τρομακτικές φωτογραφίες στα πακέτα με καπνό από το νέο έτος, να τρομάξει ο κόσμος να μην καπνίζει.
    Τρόμος για το τσιγάρο, τρόμος για τα ναρκωτικά, τρόμος για το αλκοόλ(μπα αυτό δεν πειράζει τους ηλίθιους, που έχει γεμίσει αλκοολικούς όλη η Ελλάδα. Τίγκα στις διαφημίσεις είμαστε), τρόμος, τρόμος παντού.

    Επικοινωνία και έλεγχος μέσω του τρόμου και της «λογικής» των ηλιθίων.

    Λοιπόν, μάθετε ηλίθιοι, ότι κάποιοι κάνουν χρήση κάποιων πραγμάτων ακριβώς επειδή είναι επικίνδυνα, κι ας μην το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι ότι τα χρησιμοποιούν γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο.

    Μάθετε επίσης ηλίθιοι ότι η επικοινωνία δεν πραγματοποιείται μόνο με τη λογική. Επικοινωνούμε, ξέρετε, ηλίθιοι, κυρίως εξωλεκτικά.

    Αυτό, δεν σας το είπε κανένας ηλίθιος που δεν ξέρει την τύφλα του, πλην τα χρόνια που ψευτοσπούδασε στα ψευτοπανεπιστήμιά σας στην ψευτοκοινωνία σας, με την ψευτοπολιτική σας; Ηλίθιοι. Ε, ηλίθιοι.

    Και κανείς δεν αλλάζει μέσω της λογικής, ηλίθιοι. Αλλά μέσω των βιωμάτων, ηλίθιοι.

    Ούτε τα βασικά δεν γνωρίζετε. Υποτιμάτε τη νοημοσύνη και το τι σημαίνει εξάρτηση όσο και επικοινωνία, ηλίθιοι, γι’ αυτό το μόνο σας όπλο είναι ο έλεγχος μέσω της καταστολής με κάθε τρόπο, με τους φόρους, τους πλειστηριασμούς, τα γκλόμπς, τις τιμές, τα χαράτσια, την ανεργία, την τρομοκρατία.

    Μια ολόκληρη κοινωνία σε καταστολή και τρομοκρατία για την επιβίωση. Μια ολόκληρη κοινωνία που δεν μπορεί να ελέγξει τη ζωή της, ηλίθιοι.

    Δείτε τον τρόπο της της καπιταλιστικής σας ζωής που διαφημίζετε χρόνια τώρα, με τα λεφτά, τα αυτοκίνητα, την υποκρισία, τα ψέματα, την απληστία και την σπέκουλα, για να μάθετε τι σημαίνει εξάρτηση, ηλίθιοι. Είναι όλα αυτά που ξέρετε μόνο να αναπτύσσετε σε έναν τρελό φαύλο κύκλο. Εξαρτήσεις που δεν μπορείτε να ελέγξετε, γι’ αυτό καταφεύγετε στην καταστολή.

    Αλλά εξάρτηση είναι κυρίως η βία, ηλίθιοι, η μεγαλύτερη, μάλιστα, σε όλο τον πλανήτη.

    Και ο κατασταλτικός έλεγχος, ηλίθιοι, της ζωής των άλλων, που τους υποχρεώνετε να μην μπορούν να ελέγξουν τη ζωή τους, είναι η έσχατη βία, ηλίθιοι.

    Και σήμερα η βία, όπως και η ενδοοικογενειακή βία έχει βαρέσει κόκκινο, όχι τυχαία, ηλίθιοι. Βία, βία, βία. Δολοφονίες, αυτοκτονίες, βασανισμοί, βία και καταστολή.

    Βάλτε λοιπόν τώρα πάλι κανένα παιδάκι σύμφωνα με τη "λογική" σας, και καμιά μαμά με μώλωπες να το βλέπουμε σε κάθε γωνιά ηλίθιοι; Ε, ηλίθιοι.

    Γιατί δεν έχετε να βάλετε φωτογραφίες από ψυχές, ηλίθιοι. Δεν έχετε φωτογραφίες από την αρρώστια της βίας και της καταστολής που έχετε σπείρει στις ψυχές των ανθρώπων, ηλίθιοι.

    Μόνο φωτογραφίες για το τι παθαίνουν τα πνευμόνια από το τσιγάρο είστε ικανοί να διανείμετε. Αλλά αυτό είναι δικαίωμα του καθενός τι θα κάνει με τα πνευμόνια του, ηλίθιοι. Γιατί το μόνο που έμεινε σε κάποιους να μπορούν να ελέγξουν είναι ο θάνατός τους. Δικαίωμά τους να πεθάνουν όπως θέλουν, λοιπόν, ηλίθιοι.
    Αλλά ούτε αυτό δεν θέλετε να το αφήσετε χωρίς τον έλεγχό σας. Γιατί είσατε επικίνδυνα ηλίθιοι. Δολοφονικά ηλίθιοι. Γι’ αυτό και σας ψηφίζουν όλοι αυτοί οι ηλίθιοι.

    Μια κοινωνία επικίνδυνων πανηλιθίων, που δημιούργησαν μια άρρωστη και βίαιη κοινωνία, άκρως κατασταλτική κοινωνία, που συνθλίβει τη ζωή, χωρίς να αφήνει κανέναν έλεγχο πάνω στη ζωή και την επιβίωση, το τσιγάρο τη μάρανε να ελέγξει, ηλίθιοι. Ε, ηλίθιοι.

    ---------------------------
    Πηγή:tvxs

    Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

    Η Συναυλία στην Χαλκιδική ήταν μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Συνέντευξη του Δημήτρη Ζερβουδάκη

    Τρίτη, Μαΐου 28, 2013
    Η Συναυλία στην Χαλκιδική στις 25/5/2013
    [...] Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα εγώ […] το γεγονός ότι τα κόμματα δεν ελέγχουν τίποτα απ’ όλη αυτή την κινητοποίηση, ίσως τελικά να είναι και ένα από τα στοιχεία μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Τα κόμματα κατάντησαν πλέον, να αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Αποτελούν πια μηχανισμό της εξουσίας, προκειμένου να ελέγχει τον κόσμο. Πιστεύω, λοιπόν, ότι είναι μία νίκη, απέναντι και σε αυτό […] Ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Δημήτρης Ζερβουδάκης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs, με αφορμή τη συμμετοχή του στη συναυλία που έγινε στην Ιερισσό “για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ”.

    Η άποψη μου από την αρχή ήταν ότι, από την επόμενη μέρα αυτής της συναυλίας θα λέμε όλοι… «ήμουν κι εγώ εκεί»!
    Και πού ήμουν; Σε μία τεκμηρίωση του πόθου μου, που λέει ότι η φυσική μας παρουσία μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που να αλλάξουν πράγματα υπέρ ημών.
    Προσεγγίζοντας την Ιερισσό, μου έκανε εντύπωση ένα τεράστιο πανό που έχουν κρεμάσει με τον στίχο του Κάλβου «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».
    Μπαίνοντας μέσα στην πόλη υπάρχουν τα «φυλάκια» -κατά κάποιον τρόπο- για την πόλη, τα μπλόκα δηλαδή των ίδιων των κατοίκων, που είναι επανδρωμένα συνεχώς, σε 24ωρη βάση. Είναι ένας τρόπος ζωής πια για τους Ιερισσιώτες.

    Έχουν  υποστεί απίστευτη αστυνομική βία, και μπλοκάρουν τους δρόμους για την περίπτωση που επιχειρήσει πάλι η αστυνομία να μπει μέσα στα σπίτια τους. Γιατί έζησαν –εκτός των άλλων- το να πηγαίνουν χαράματα και να παίρνουν κόσμο απ’ τα κρεβάτια τους μπροστά στα έντρομα παιδιά τους, λες και έχουμε πόλεμο! Οι Ιερισσιώτες, το διασκεδάζουν, λέγοντας ότι αποτελούν το Γαλατικό χωριό εναντίον των Ρωμαίων.
    Φτάσαμε στην Ιερισσό, νομίζοντας ότι θα  συναντήσουμε το κλίμα φόβου το οποίο μας καλλιεργούσαν όλον αυτόν τον καιρό, ότι δηλαδή θα υπάρξει βία, θα γίνουν επεισόδια, θα έρθουν αναρχικοί, από το μαύρο μπλοκ της Ευρώπης, και χίλιες δυο μπούρδες με όλη την προπαγάνδα τόσες μέρες. 
    Αντίθετα, είδαμε μία πόλη συντονισμένη στην βραδιά της συναυλίας αλληλεγγύης, σε μία καταπληκτική διοργάνωση και αυτοοργάνωση.
    Μία πόλη 2-3 χιλιάδων κατοίκων περίπου, φιλοξένησε σ’ αυτήν την συναυλία, παραπάνω από 10 με 15 χιλιάδες ανθρώπους.
    Όλες οι γυναίκες της πόλης, μαζευτήκανε και μαγείρεψαν ότι καλύτερο μπορούσε η κάθε μια, δημιουργώντας μια απίστευτη συνθήκη φιλοξενίας, όχι μόνο για μας που συμμετείχαμε στη συναυλία, αλλά και για όλον τον κόσμο που έφτασε στον τόπο τους.
    Εκατοντάδες εθελοντές δούλεψαν και ετοίμασαν χώρους υποδοχής ( κάμπινγκ, πάρκινγκ, κ.λ.π) Άνοιξαν τα σπίτια τους, παραχώρησαν τα ξενοδοχεία και τα δωμάτιά τους με ένα εντελώς συμβολικό αντίτιμο. Μια διοργάνωση αξιοζήλευτη δηλαδή, θα τολμούσα να πω, από επαγγελματίες. Γιατί υπήρχε πάρα πολύς κόσμος που βοηθούσε με χαρά.
    Αμέτρητοι πραγματικά εθελοντές! Παιδιά,νέοι, μεγαλύτεροι, ηλικιωμένοι από 7 έως 77 …δεν μπορώ να σας το περιγράψω αυτό, ήταν ασύλληπτο!
    Όλα, δηλαδή, ήταν τόσο καλά προετοιμασμένα, που δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι μεταξύ τους επικοινωνούν!  Μιλούν! Και μιλούν κοινωνικά!
    Ήταν κάτι που πραγματικά μου έδωσε μεγάλη χαρά, κι αυτό τους έλεγα κιόλας, ότι εμείς παίρνουμε κουράγιο από αυτούς, γι αυτό που γίνεται.  «Τελικά, εγώ ήρθα εδώ για μένα! Δεν είναι ότι ήρθα εδώ μόνο για σας. Ήρθα για μένα πρωτίστως!»
    Παντού γύρω  έβλεπα χαρά στον κόσμο. Χαρά, χαμόγελα! Μέσα σε μια τόσο δύσκολη συνθήκη, μέσα σε ένα ασφυκτικό κλοιό από το κράτος και το επιχειρηματικό κατεστημένο, οι άνθρωποι αυτοί ήταν χαρούμενοι. Γιατί; Επειδή νοιώθουν ότι παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους.
    «Δεν το παρατάμε, δεν το αφήνουμε, εμείς θα συνεχίσουμε έτσι…» 
    Στο χώρο της συναυλίας, που ήταν η κεντρική πλατεία της Ιερισσού, αλλά και περιφερειακά, μέχρι τη θάλασσα, το πλήθος ξεπέρασε κατά πολύ τις δέκα χιλιάδες.
    Είχαν ένα πολύ ωραίο, τεράστιο πατάρι για τους καλλιτέχνες. Ο παλμός της συναυλίας από την αρχή ήταν πάρα πολύ δυνατός, με  συνειδητοποιημένα παιδιά, νεαρόκοσμο του οποίου τα συνθήματά ήταν ακέραια και εντελώς αντικρατικά. Αντιλαμβάνονται πια το κράτος ως μηχανισμό βίας και καταστολής. Όλα τα πανώ τους ήταν ανάλογα.
    Δηλαδή, δεν θέλουν κανένα νταραβέρι με το κράτος, δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη πλέον στο σύστημα  και στην αστυνομία. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς που πάνε να τους επιβάλουν, όλη αυτή την ιστορία με τον χρυσό.  
    Δεν πείθονται να ξεπουλήσουν τον τόπο τους όσο κι αν τους πολεμούν η τους δελεάζουν, προσπαθώντας ακόμη και να τους εξαγοράσουν!
    Κι αυτό, έχει μεγάλη σημασία για όλη την Ελλάδα.
    Από τα πρώτα πανό που συναντάς μέσα στην Ιερισσό, είναι αυτό της Κερατέας, ένα πανό συμπαράστασης, πολύ συγκινητικό.
    Υπάρχει η συνείδηση, ότι σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα αιχμής, «δεν κάνουμε πίσω!» Όλοι έλεγαν, «Λέτε να ξεκινήσει από εδώ η επανάσταση»;
    Όχι άνθρωποι που ντε και καλά ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Απλά γίνεται βίωμα το πώς πρέπει να σταθούμε, να βρούμε κουράγιο, να πούμε ένα τεράστιο ΟΧΙ σαν λαός. Μακριά από φασιστικές λογικές, «τιμωρητικές» παρενέργειες αυτόκλητων σωτήρων!
    Το όποιο κακό κλίμα δημιουργήθηκε σε βάρος της εκδήλωσης αυτής, διαλύθηκε σαν ένα μικρό συννεφάκι. Φου, λίγο φύσηξε και τίποτε…
    Ήταν απίστευτα όμορφα, απίστευτα ειρηνικά. Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα …

    Τη συναυλία, ξεκίνησε πρώτος ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, μαζί με την Ματούλα Ζαμάνη, συνέχισε ο Γιάννης Αγγελάκας, μετά οΠαύλος Παυλίδης με τους Β-Movies, και τέλος εγώ με την Σοφία Γεωργαντζή.


     Δεν υπήρξε τραγούδι που ο κόσμος να μην  τραγούδησε, ή να μην συμμετείχε! Χάρηκα πάρα πολύ, γιατί έζησα έναν ωραίο, πολύ έντονο, δημιουργικό διάλογο με τον κόσμο, τα νέα παιδιά,  μέσω συνθημάτων, σε κάθε κενό μας από τραγούδι σε τραγούδι, όπως π.χ. «Δεν υπάρχουν αυταπάτες, ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες…»,
    «Το πάθος για τη λευτεριά, είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά!», «Θέλουμε τα δάση, τη γη και το νερό, και όχι έναν τάφο φτιαγμένο από χρυσό», «Εδώ δεν είναι Καναδάς δεν είναι Ελντοράντο, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο», «Οι αγωνιστές μας δεν είναι οι αλήτες, αλήτες είναι οι μπάτσοι κι οι ασφαλίτες», «Θεσσαλονίκη ξύπνα στη σκόνη θα πνιγείς, απ’ τα χρυσορυχεία Κιλκίς, Χαλκιδικής».
     Αναδείχτηκε  σαφέστατα το βαθύ μήνυμα της εκδήλωσης, ότι δηλαδή αυτό που γίνεται στη Χαλκιδική,  είναι  καθαρή βούληση, μα και πρωτοβουλία του κόσμου.
    Καταγράφηκε η συνειδητοποίηση της ανάγκης μας για μια «ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ».
    Τα κόμματα, ήταν ανύπαρκτα εκεί. Φαντάζομαι, ότι μέσα στα πλαίσια μιας τόσο μεγάλης κινητοποίησης, κάπου θα υπήρχαν. Υποχρεώθηκαν όμως να μείνουν στο περιθώριο, γιατί ο κόσμος όρισε και αποφάσισε να υλοποιήσει το δικό του όραμα. Τα κόμματα έχουν «ξεγυμνωθεί» πλέον.
    Ο τρόπος, οι επιλογές τους, η αντιδημοκρατική τους λειτουργία, τα χρέη τους και η διαπλοκή, τους χαρίζουν εδώ και πολύ καιρό τον νέο τους ρόλο!
    Αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Το γεγονός ότι δεν μπορούν να παρέμβουν πουθενά σε όλη αυτή την διαμαρτυρία, είναι ένα από τα στοιχεία της μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Ανησυχία, διότι απλά δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος στην αντίδραση του κόσμου. Για το λόγο αυτό το κράτος επιτίθεται και καταστέλλει με τόση αγριότητα. 
    Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτό είναι μία σπουδαία νίκη για όλους μας.  Και παρακαλώ, μακριά από μένα το απολιτίκ!  Μιλάω, για τα κόμματα, που έχουν μετατραπεί σε μαγαζιά, ή παραμάγαζα.
    Τέλος,  ανανεώσαμε το ραντεβού για το πάρτι που θα γίνει όταν θα φύγει η εταιρία… Γιατί θα φύγει… Να είστε σίγουροι!
    (Εννοείται,  ότι ήταν παντελής η απουσία των βασικών μέσων μαζικής ενημέρωσης (εξημέρωσης). Φαντάζομαι ότι θα επιχειρήσουν να το περάσουν ως είδηση στα… ψιλά. Ενώ δεν ήταν είδηση για τα… ψιλά τους.  Είναι πάρα πολύ σοβαρό αυτό που έγινε εκεί).
    Η δραστηριοποίηση των γυναικών της Ιερισσού, είναι κάτι απίστευτο. Δεν μπορεί να το φανταστεί κανείς. Θα τολμήσω να πω, ότι έχουν κάνει απίστευτα βήματα χειραφέτησης στη μικρή τους κοινωνία. Μια κοινωνία, που δεν σου κρύβω ότι μέχρι πρότινος την αντιλαμβανόμουν ιδιαίτερα συντηρητική. Κι όμως, οι γυναίκες έχουν βγει μπροστά. Είναι απίστευτα μαχητικές και συνειδητοποιημένες.
    Είναι μαχητικές, απέναντι σε μια αστυνομία, η οποία βρίζει πάρα πολύ άσχημα, δέρνει, προκαλεί, λοιδορεί. Δημιουργεί μια αισχρή συνθήκη.
    Υπάρχουν στο σώμα πολλά παιδιά, που είναι δικά τους, δηλαδή Ιερισσιώτες ή Χαλκιδικιώτες. Δημιουργείται εμφυλιακή κατάσταση, την οποία εκμεταλλεύονται το κράτος με την εταιρία!
    Οι αστυνομικοί μέσω των ενώσεών τους, αντιδράσανε, στην διατεταγμένη υπηρεσία φύλαξης των συμφερόντων της εταιρίας. Υπάρχει ένα παράπονο όμως για το επιμύθιο της ανακοίνωσής τους, από την πλευρά της συντονιστικής επιτροπής. Δήλωσαν πως είναι σε «κίνδυνο», «στοχοποιημένοι».
    Αυτό ενόχλησε από ότι άκουσα, μιας και ο κόσμος αναρωτήθηκε από ποιους θεωρούν οι αστυνομικοί πως κινδυνεύουν; Κατά τα άλλα, η φύλαξη επάνω στις Σκουριές, με τα ΕΚΑΜ, τους συνοριοφύλακες και τα ΜΑΤ καλά κρατεί, τραβάνε κόσμο από όλη τη βόρεια Ελλάδα για υπηρεσίες μέσα στο δάσος.
    Τώρα, από την πλευρά της η εταιρεία προσπαθεί να αγοράσει κόσμο συνεχώς, και υπάρχει πολλή φτώχεια  εκεί πάνω.  Λέγεται, ότι προσλαμβάνουν κόσμο, έτσι για να τον έχουν να κάθεται… Προκειμένου να τον ελέγχουν. Να τον έχουν σύμμαχο, από την δικιά τους τη μεριά.
    Η Χαλκιδική έχει ένα μεγάλο κομμάτι που αφορά τον τουρισμό. Η γεωργική, κτηνοτροφική παραγωγή, ουσιαστικά έχει καταδικαστεί, σχεδόν δεν υφίσταται πια, μέσα από αυτές τις επιλογές, ενώ έχει τρομερές δυνατότητες.
    Όσοι είναι κατά της εξόρυξης, έχουν αποφασίσει να πεινάσουν, με την έννοια ότι ρισκάρουν τις επιχειρήσεις τους, τα μαγαζιά τους, τις δουλειές τους. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο κόσμος εκεί εργάζεται με βάση τον τουρισμό. Αλλά, όπως λένε και οι ίδιοι, δεν θα κάνουν πίσω, δεν θα αφήσουν με τίποτε να περάσει αυτό.
    Δεν θεωρούν πως η αντίστασή τους στο ξεπούλημα του τόπου τους, κάνει κακό στον τουρισμό! Αντίθετα. Η αγάπη για τον τόπο τους είναι το βαθύ κίνητρό τους. Αυτό ήθελαν επίσης, να αναδείξουν με αυτήν την εκδήλωση. Και το κατάφεραν διότι το ξαναλέω ήταν μια γιορτή σε μια εξεγερμένη περιοχή!
    Η συντονιστική επιτροπή, πάει την υπόθεση στις Βρυξέλες, στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο. Επίσης φεύγει και ένα κλιμάκιο μελών στον Καναδά, λόγω του ότι η εταιρεία είναι Καναδική, ώστε να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη  εκεί.
    Οι κινήσεις τους, έχουν ένα απόλυτα οργανωμένο κινηματικό χαρακτήρα, πλέον, ενώ οι κινήσεις του κράτους, με τόση βία, ουσιαστικά βοήθησαν το κίνημα να συσπειρωθεί, και να σαρκώσει μέσα στον κόσμο, που το στηρίζει συνειδησιακά. Κι αυτό είναι το σπουδαίο. Δηλαδή, ταυτίζει το όνειρό του, την καθημερινότητά του, με τον αγώνα του. Μικροί, μεγάλοι, παιδιά, όλοι μιλάνε και ζουν για το « ΟΧΙ ΣΤΗΝ  ΕΞΟΡΥΞΗ.»
    Είναι συγκινητικό και τρομακτικό μαζί, διότι τα μικρά παιδιά που ακούν το όνομα «Μπόμπολας»  το αντιλαμβάνονται σαν «Μπαμπούλας»! Από την άλλη έχει και μεγάλη πλάκα, γιατί όταν παίζουν μεταξύ τους,  αντί να κάνουν τον κακό, ο ένας κάνει τον Πάχτα,  η τον Μπόμπολα. Είναι ασύλληπτο αυτό που γίνεται! Κράζονταν μεταξύ τους οι πιτσιρικάδες και λέγανε: «Εσύ είσαι ο Πάχτας, ρε!», « Και εσύ είσαι ο Μπόμπολας!». Τρομερό… Κανονικοί Γαλάτες!
    Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά και την τέχνη μας, από αυτό που ζήσαμε χτες. Σε  κάτι τέτοιες στιγμές, νοιώθει κανείς την πραγματική «ανάταση» στην δημιουργία του! Όλα τα παιδιά,  οι φίλοι ομότεχνοι, ήταν πολύ σαφείς, στις τοποθετήσεις τους. Εύγε σε όλους!
    Γενικά ό,τι παίχτηκε εκεί, ήταν απολύτως «εναλλακτικό» αισθητικά. Έτσι λοιπόν σας λέω, πως χάρηκα για την συνεύρεσή μου με τους υπόλοιπους δημιουργούς – καλλιτέχνες, ιδιαίτερα με τον Γιάννη  Αγγελάκα.
    Η προηγούμενη φορά που «συνυπήρξαμε» καλλιτεχνικά με τον Γιάννη, ήταν στο γιγάντιο συλλαλητήριο εναντίον του πολέμου στην Σερβία. Χάρηκα λοιπόν που τον ξαναβρήκα στα «ίδια μέρη».
    Για μένα είναι η άλλη Ελλάδα… Η άλλη Ελλάδα, που ποθούμε όλοι μας.  Όχι η Ελλάδα της φτήνιας, του σκυλάδικου, της αμορφωσιάς, ή της απόλυτης  ξευτίλας της συναλλαγής του χρήματος . Όχι, δεν τα κάνουμε όλα για τα λεφτά. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν γίνονται για τα λεφτά, η με τα λεφτά. Αυτό είναι αλήθεια.
    Τώρα, το ότι η εταιρεία της εξόρυξης, προσπαθεί με τα λεφτά να εξαγοράσει συνειδήσεις, για να πετύχει να διασπάσει τον κόσμο, μοιράζοντας αυτή τη στιγμή χοντρά φράγκα, είναι αλήθεια.
    Αλλά, δεν! Δεν το βλέπω να το καταφέρνει! Όχι. Οι άνθρωποι που αντιστέκονται ήδη νικούν! Κι αν τολμήσουν  ξανά να ασκήσουν βία, το κράτος θα θερίσει αυτά που έσπειρε… 
    Μας λένε… «Δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να ψάχνει επενδυτές στην Κίνα, και από την άλλη να στήνονται διαμαρτυρίες  με τέτοιον τρόπο.»  Δεν κατάλαβα; Ποια επένδυση θίγεται; Το ότι έρχονται,  αρπάζουν μια χούφτα χρυσό, και μας καταστρέφουν τον τόπο για μια ζωή; Βάζουν μπροστά 1200 οικογένειες και την επιβίωσή τους ως άλλοθι!
    Και όλες αυτές οι οικογένειες του μέλλοντος, που δεν θα μπορέσουν να ζήσουν ποτέ; Και το κυάνιο με το αρσενικό που σκοτώνει;
    Υπάρχει και ένα θέμα με το Άγιο Όρος, γιατί αργεί  να πάρει θέση. Βέβαια, έχω μάθει, πως κάποια χωράφια που ζήτησε η εταιρεία πάνω στο όρος Κάκαβος, δεν τα έχουν δώσει. Επίσης, έχω μάθει ότι θέλουν να στήσουν μια ανεξάρτητη επιτροπή για το θέμα.
    Είναι ασύλληπτο το μέγεθος της καταστροφής, και ο τρόπος της καταστροφής, ήδη.  Στην περιοχή αυτή στην οποία ετοιμάζονται να κάνουν την εξόρυξη, ήδη έχει αποψιλωθεί ένα μεγάλο κομμάτι, από ένα βουνό με ζωή και βλάστηση χιλιάδων ετών, κάτι το οποίο είναι τρομακτικό.  Είναι ασύλληπτο ήδη το μέγεθος και ο τρόπος της καταστροφής.
    Ένα ολόκληρο βουνό, θα κονιορτοποιηθεί σε μορφή ταλκ, λένε οι επιστήμονες, για να πάρουν το χρυσό. Και όλο αυτό θα ξεπλυθεί με κυάνιο. Για να μπορέσουν να ξεχωρίσουν  το χρυσάφι. (Παρεμπιπτόντως τον χαλκό  που υπάρχει στο βουνό, τους τον κάνουν δώρο, λέγεται, με βάση τη σύμβαση που υπογράφηκε)
    Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Μιλάμε για έναν τεράστιο κρατήρα στην κορυφή του βουνού, του οποίου το βάθος θα είναι 220 μέτρα και το πλάτος 700 μέτρα! Απογυμνώνουν το αρχαίο δάσος, και ξεπατώνουν συνεχώς τα δέντρα, τα οποία θάβουν, για να μην πάρει χαμπάρι ο κόσμος, ότι κόβουν και άλλα συνεχώς!
    Εκτός όλων αυτών, θα πάρουν ότι νερό υπάρχει εκεί πάνω, το οποίο  στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσουν στην εξόρυξη και θα το επιστρέψουν πίσω μολυσμένο…
    Το νερό αυτό θα καταλήξει σε όποιον υδροφόρο ορίζοντα απομείνει. Θα περάσει  στη θάλασσα μέσω των βροχών, των μικρών ποταμών και των χείμαρρων, μαζί με τα διάφορα  μολυσμένα φερτά υλικά (κυανιούχος σκόνη).  Οι άνεμοι επίσης θα μεταφέρουν την σκόνη  σε πραγματικά μεγάλες αποστάσεις… Δηλαδή, η ζημιά, είναι ανυπολόγιστη και ανήκουστη! Είναι τρελό αυτό που γίνεται! Κάνουν εγκλήματα αυτή τη στιγμή εκεί πάνω! Και πολλοί, το κάνουν… γαργάρα.
    Μα, δεν υπάγεται όλο αυτό το δάσος χιλιετιών στις προστατευόμενες περιοχές σε διεθνές επίπεδο; Έχω την εντύπωση ότι κάτι υπάρχει μα δεν το γνωρίζω θετικά. Σε αυτό ίσως να βασίζεται και ένα μέρος της προσπάθειας όπως είπα στις Βρυξέλλες. Αν εσείς γνωρίζετε κάτι περισσότερο παρακαλώ διαφωτίστε με!
    Στην περιοχή που ζω είναι ένας τόπος προστατευόμενος από τη Natura, που αφορά το ακρωτήριο της Επανομής.
    Η φύση εδώ και χιλιάδες χρόνια δημιουργεί τις λεγόμενες αμμοθίνες. Για να δημιουργηθεί μία αμμοθίνη, θέλει πολλά  χρόνια, ώστε να φυτρώσουν κάποια ειδικά φυτά που χρειάζονται ανάλογες συνθήκες και στη συνέχεια να συγκρατούν την άμμο. Σας μιλώ για πανέμορφο τόπο που σφύζει από άγρια ζωή,  πουλιά, μικρά ζώα κι ερπετά!  Ε, λοιπόν, τις μεγαλύτερες αμμοληψίες, ο δήμος τις έκανε από εκεί.
    Επιπλέον, κάποια στιγμή υπήρξε σχέδιο να γίνει εκεί, ελικοδρόμιο, γήπεδο γκολφ και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις! Δηλαδή, μιλάμε για το άκρον άωτον του παραλόγου…
    Η οικολογική μας αναισθησία έχει να κάνει με την γενική αμορφωσιά σε σχέση με τον φυσικό μας πλούτο. Σε αυτήν στηρίζονται για να υλοποιήσουν τα «αναπτυξιακά» τους σχέδια. Γι αυτό μπορούν να αγοράζουν και τον κόσμο!
    Ανησυχώ πραγματικά  πολύ γι αυτή την ιστορία.  Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας.  Πιστεύω βαθειά μέσα μου, πως αν θα υπάρξει νίκη εδώ, (στη Χαλκιδική) θα αποτελέσει μία σοβαρή ποιοτική  αλλαγή για όλη την Ελλάδα που στις μέρες μας ταλαιπωρείται και ξεπουλιέται! Ο αγώνας αυτός μας δείχνει πως το ανέφικτο μπορεί  να είναι εφικτό!
    Ο περισσότερος κόσμος δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι… για να έχει άλλοθι απραγίας.
    Ο κόσμος έχει μάθει στην αφασία. Ο πολύς κόσμος  βλέπει σαν άλλοθι τη δυσκολία να αλλάξουν τα πράγματα, για να μένει άπραγος… για να δικαιολογήσει την ακινησία του. Και ουσιαστικά την παθολογία του. Γιατί η αδιαφορία και η ακινησία, είναι ψυχικές διαταραχές. Όπως είναι και η επιθετική βία. 
    Η αδιαφορία, μην ξεχνάμε, επίσης, ότι δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για να γεννηθεί η βία.  Αλλά πιστεύω ότι κινητοποιούνται δυνάμεις σιγά σιγά, απελευθερώνονται. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Μακάρι να γινόταν με πιο γρήγορο ρυθμό και πιο πλατιά.
    Κλείνοντας. επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες τελευταίες σκέψεις των ημερών που πέρασαν…
    «Την ώρα που σκάει ο κεραυνός θα τρομάξεις, όμως μην φοβηθείς!
    Την στιγμή που θα ακουμπήσουν τα όνειρά σου σε μια κυπαρισσοκορφή, θα μεθύσεις φίλε μου από το λίκνισμα, μα κρατήσου μην πέσεις!
    Όταν η βροχή θα χτυπάει το πρόσωπό σου, εσύ να βλέπεις φως!
    Όταν η σκόνη γεμίσει τα μάτια σου, μην ντρέπεσαι φίλε μου, …. κλάψε!


    Όταν νιώθεις την καρδιά σου να αλλάζει ρυθμό, είσαι μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια!
    Όταν το μένος των ορκισμένων σου εχθρών ξεχειλίσει, τότε αναδύεται η αξιοσύνη σου…
    Όταν πνίγεσαι στην χαρά της ομορφιάς, είσαι Άνθρωπος…
    Μόλις το αδηφάγο ΕΓΩ αφήσει χώρο στο ΕΜΕΙΣ…τότε γράφεις Ιστορία φίλε μου!

    Από Δευτέρα θα λέμε… “ήμουν κι εγώ εκεί”…!»





    Δείτε πως οι πολίτες στην Ιερισσό διοργάνωσαν την μεγάλη συγκέντρωση της 25.5.2013 χωρίς να υπάρχουν αστυνομικοί, τροχονόμοι και χωρίς την βοήθεια του Δήμου



    -----------------------------------------------------
    Αναδημοσίευση από afigisizois.wordpress.comsoshalkidiki.wordpress.com

    Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

    Ψυχοπαθητικοί και χρήζοντες βοήθειας οι βασανιστές κρατουμένων

    Τετάρτη, Φεβρουαρίου 06, 2013
    Άνθρωποι που δίνουν εντολές, που βιαιοπραγούν ή που απλά παρακολουθούν -ως συνένοχοι- βασανισμό κρατουμένων, είναι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες που χρήζουν μακράς ψυχολογικής υποστήριξης. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει πρώτα απ' όλα να το αναγνωρίσουμε, και όχι να τους προστατεύουμε με το να κωφεύουμε... Η Ελένη Νίνα , κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια, μιλά με την δημοσιογράφο και σύμβουλο ψυχικής υγείας Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, θέτοντας το ζήτημα των παράνομων διώξεων, των βασανισμών, της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και κάθε βίας - κακοποίησης, στον πυρήνα της φασιστικοποίησης της κοινωνίας μας.

    Ελ.Ν.: Πιθανώς, η συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν μια ατυχής παραποίηση. Προσπάθησαν να παραποιήσουν και να καλύψουν το έγκλημά τους αλλά συγχρόνως και να το δείξουν.

    Κρ.Π.: Μήπως να το επιδείξουν;

    Ελ.Ν.: Είναι το θράσος. Υπάρχει ένα θράσος μέσα σε μία ανάλογη πράξη, όπως και μια επίδειξη ισχύος:
    «Καλύπτω αυτό που έχω κάνει, αλλά όχι τόσο ώστε να μη το δεις. Πρέπει και να το δεις. Πρέπει να καταλάβεις ότι εγώ είμαι ο ισχυρός. Και έχω την ισχύ, και να σου κάνω κακό, και να το καλύψω, και να το αφήσω να φανεί. Άρα, εγώ έχω τον έλεγχο».
    Είναι μία επίδειξη ισχύος και ελέγχου.

    Κρ.Π.: Όχι μόνο στους δράστες, αλλά και στους απλούς πολίτες, ώστε π.χ. να σοκαριστούν και να φοβηθούν;
    Ελ.Ν.: Βεβαίως, είναι σοκαριστικό, γιατί η πράξη μπορεί να είναι αξιόποινη, αλλά ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα μιας έντιμης δίκης.
    Αυτό, λοιπόν, το δικαίωμα, καταστρατηγείται σταθερά, γενικά από την ανθρωπότητα.
    Δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι… άλλη μια φορά, που καταστρατηγούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα του καθενός να δικαστεί και να καταδικαστεί, ή οτιδήποτε, για την πράξη που έχει κάνει.
    Λοιπόν, η βία, έχει γεννηθεί με τον άνθρωπο. Αυτό είναι το σοκαριστικό. Το πόσο ο άνθρωπος ορμάει στον άλλον άνθρωπο για να τον ελέγξει και να τον νικήσει κατά κράτος.
    Σε μια παλιότερη συνέντευξη που σου έχω δώσει, το έχω τονίσει αυτό: Ότι, δεν αρκεί να νικηθεί ο αντίπαλος. Πρέπει να καταστραφεί! 
    Αυτό είναι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο, ως πολύ άγριο θηρίο. Αντίθετα στα θηλαστικά, που ζουν σε αγέλες, ο ισχυρός καλεί σε μάχη τον αντίπαλο, κι αν ο αντίπαλος πέσει και κάνει μια πράξη υποταγής, ο άλλος υποχωρεί και είναι ο νικητής. Η αγέλη τον ανακηρύσσει νικητή. Δεν χρειάζεται να τον καταστρέψει!  Αντίθετα, ο άνθρωπος, δεν σταματάει πουθενά!
    Κρ.Π.: Ο άνθρωπος γεννά τη βία, αλλά, ο άνθρωπος γεννά και τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα…

    Ελ.Ν.: Και τα καταστρατηγεί επίσης…

    Κρ.Π.: Επίσης γεννά τους νόμους, τη δικαιοσύνη, που θέτουν τις βάσεις του τρόπου συνύπαρξης. Όταν το ίδιο το κράτος, δεν λαμβάνει υπόψιν του τους νόμους που το ίδιο έθεσε και υποτίθεται υπηρετεί, και τους καταργεί με ανάλογες επιδείξεις εγκληματικής βίας, τότε, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι η γενίκευση της βίας. Δηλαδή επιστρέφουμε στις σπηλιές… ξανά.

    Ελ.Ν.: Ή μπαινοβγαίνουμε στις σπηλιές. Δεν γυρνάμε πίσω. Μπαινοβγαίνουμε.
    Ο πολιτισμός, είναι προϊόν των ολίγων. Οι λίγοι παράγουν πολιτισμό. Οι περισσότεροι, παράγουν καταστρατήγηση του πολιτισμού και βία. Οπότε, υπάρχει ένα συνεχές πήγαινε-έλα στις… σπηλιές! Κάποιοι πηγαινοέρχονται, κάποιοι έχουν αποφασίσει να βγουν, και άλλοι μένουν. Πολύς κόσμος, όμως, πηγαινοέρχεται…
    Και η βία, είναι αυτό που είδαμε, το οποίο είναι το απόγειο της βίας, αλλά είναι και η κακοποίηση των παιδιών, είναι η κακοποίηση των γυναικών, είναι οι προσβολές, είναι οι ύβρεις, πράξεις πολιτικών, πολιτών...

    Κρ.Π.: Και η εξαθλίωση…

    Ελ.Ν.: Η εξαθλίωση, και τόσα άλλα. Και αυτή τη στιγμή, το βλέπουμε και ωμά, όπως λες, με αυτό το γεγονός των βασανισμών.

    Με την κακοποίηση, γίνεται η καταστρατήγηση του φυσικού ορίου που είναι το σώμα μας. Έκει βρίσκεται και η συνειδητοποίηση, ότι είναι ένας Άλλος άνθρωπος.

    Κρ.Π.: Δηλαδή;
    Ελ.Ν.: Δηλαδή, το σώμα του καθενός για τον οποιονδήποτε, είναι ο Άλλος. Είμαστε άλλοι, διαφορετικοί. Στους βασανισμούς καταργείται αυτό το φυσικό όριο, ότι δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με έναν άλλον άνθρωπο που έχει δικαιώματα, που έχει την δική του ύπαρξη, που έχει τη ζωή του. Δεν υπάρχει τίποτα, λοιπόν. Δεν υπάρχει σεβασμός στην ύπαρξη του Άλλου!
    Κρ.Π.: Οι άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο να μην αναγνωρίζουν την ύπαρξη του Άλλου, ασκώντας οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης, δηλαδή βίας, τί άνθρωποι είναι;
    Ελ.Ν.: Οι βασανιστές, είναι άνθρωποι, φυσικά, που δεν έχουν κανένα όριο. Μιλάμε για παθολογία. Είναι άνθρωποι ψυχοπαθητικοί, σαδιστές, και δεν έχουν κανέναν ηθικό φραγμό. Ο άνθρωπος ο οποίος χτυπάει, βασανίζει, κακοποιεί, δεν έχει κανένα φραγμό. Και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, καμία βία δεν είναι καλή, ωφέλιμη, χρήσιμη…
    Κρ.Π.: Εκτός αν είναι άμυνα…

    Ελ.Ν.: Ακριβώς.
    Επίσης, όταν κάποιος κακοποιεί, π.χ. ένας άντρας μια γυναίκα, ή ένας ενήλικος ένα παιδί, κλπ., ή όταν κακοποιούν συλληφθέντες και φυλακισμένους, ή ανθρώπους στο δρόμο…

    Κρ.Π.: … που γενικά, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους…

    Ελ.Ν.: ...ακριβώς… σημαίνει, ότι αυτός που κακοποιεί έχει παθολογία. Και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε ανάλογες περιπτώσεις ανθρώπων. Σαν ανθρώπους, οι οποίοι πο-τέ δεν είχαν όρια, που σαφέστατα ανήκουν σε κατηγορία ψυχικής διαταραχής, και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.

    Κρ.Π.: Και οι οποίοι βρίσκονται και σε διάφορες θέσεις, π.χ. στην αστυνομία…

    Ελ.Ν.: Στην αστυνομία, και σε θέσεις εξουσίας. Σε μια άλλη περίπτωση θα μπορούσε να είναι ο μπαμπάς ενός παιδιού, ή ο άντρας μιας γυναίκας, ή ένας νέος που χτυπάει έναν γέροντα.

    Κρ.Π.: Ο άνθρωπος που δεν έχει όρια, τι σχέση μπορεί να έχει με κάθε μορφή εξουσίας;

    Ελ.Ν.: Αμφισβητεί οποιαδήποτε εξουσία. Δεν υπάρχει. Την παίρνει μόνος του. Είναι αυτός η εξουσία. Την ενδύεται και την υποδύεται την εξουσία.
    Είναι ο ίδιος, η απόλυτη εξουσία, και μάλιστα η αυταρχική εξουσία. Δηλαδή: Θα κάνεις ότι λέω εγώ.
    Γι’ αυτό και είπα πριν, ότι δεν αναγνωρίζει τον Άλλον ως ύπαρξη. Ο Άλλος είναι το υποχείριό του, είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ότι θέλει ο ίδιος.
    Οπότε, δεν έχει ενδοβάλει κανένα πρότυπο ιεραρχίας, ένας τέτοιος άνθρωπος, ούτε κανένα πρότυπο ύπαρξης του Άλλου. Είναι μόνος του, και ο άλλος είναι εκεί για να εξυπηρετήσει τις διαθέσεις του. Ως εκ τούτου, μπορεί να τον παραβιάσει, να τον βιάσει, να τον κακοποιήσει και να τον σκοτώσει. Γι’ αυτό, μιλάμε για μεγάλη ψυχοπαθολογία.
    Κρ.Π.: Δηλαδή χρειάζονται…

    Ελ.Ν.: Αυτοί οι άνθρωποι χρήζουν ψυχολογικής βοήθειας, μακρόχρονης βεβαίως, για να γίνει επανεκπαίδευση σε βασικές αρχές, πάνω στο πως μπορεί να ζει ένας άνθρωπος μέσα σε κοινότητα. Διότι έχουν καταστρατηγήσει αυτό ακριβώς: Την συμβίωση, την συνύπαρξη.

    Δεν υπάρχει εγγεγραμμένη, σ’ αυτούς τους ανθρώπους, η συνύπαρξη…

    Κρ.Π.: Εκτός από αυτούς τους ανθρώπους που ασκούν βία και κάθε είδους κακοποίηση(η οποία είναι φασισμός, διότι φασισμός δεν είναι μόνο ο ναζισμός)…

    Ελ.Ν.: Βεβαίως…

    Κρ.Π.: ...οι οποίοι όπως είπες, χρήζουν ψυχολογικής βοηθείας, υπάρχουν και οι άλλοι, που αδιαφορούν(και η αδιαφορία επίσης είναι φασισμός). Αυτοί οι άνθρωποι που αδιαφορούν, δεν χρήζουν βοηθείας, επίσης;
    Ελ.Ν.: Η απάθεια, δεν είναι αρετή. Η απάθεια, είναι επίσης διαταραχή. Και αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο νου μας. Και γι’ αυτό, με ότι μέσα διαθέτει ο καθένας από μας, θα πρέπει να δίνουμε τον αγώνα μας, ενάντια στη βία, απ’ όπου κι αν βρισκόμαστε. Κι αυτό πρέπει να το έχουμε καλά στο νου μας.
    Κρ.Π.: Αυτό για να το κάνουμε, πρέπει πρώτα να έχουμε επίγνωση τι σημαίνει βία… Γιατί κάποιοι το αντιλαμβάνονται, μόνον όταν…

    Ελ.Ν.: … χτυπήσει την πόρτα τους.

    Κρ.Π.: Ούτε και τότε. Εφόσον, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, παραβιάζεται κατ’ εξακολούθησιν το Σύνταγμα(πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, επιβολή επιτάξεων εργαζομένων, στάση εργασίας δημοσίων δικαστικών λειτουργών), διώκονται άνθρωποι που έχουν καταθέσει κοινωνικό έργο για δεκαετίες, όπως η Κατερίνα Μάτσα, η υπεύθυνη του 18Άνω, διώκονται άνθρωποι που υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τόσα άλλα... Κι όμως, κάποιοι, μόνον, από την κοινωνία, το αντιλαμβάνονται. Μοιάζει, ο κόσμος –στην καλύτερη περίπτωση- να μην διαθέτει το κριτήριο του τι σημαίνει βία, ή –στην χειρότερη- αδιαφορούν γι αυτό ή πιστεύουν ότι δεν τους αφορά. Τί περιμένουν να δούνε για να το καταλάβουν; Νεκρούς;
    Ελ.Ν.: Ακόμη και τότε, θα υπάρξουν άνθρωποι, πάρα πολλοί που θα είναι απαθείς. Συνεργοί! Γιατί με την απάθεια, γίνεσαι συνεργός στο έγκλημα. Και αυτό θα πρέπει να το ακούσουμε όλοι μας. Υπάρχουν οι βίαιοι, αλλά και οι συνεργοί της βίας, όλοι αυτοί, που είναι οι απαθείς!
    Ας θυμηθούμε πριν κάποια χρόνια, που μετέδιδε το CNN, σκηνές από τον πόλεμο στο Ιράκ και οι άνθρωποι έπαιρναν τα ποπ κορν και καθόντουσαν και βλέπαν τον πόλεμο στο Ιράκ, σα να ήταν σήριαλ. Εκατομμύρια άνθρωποι, παρακολουθούσαν το σήριαλ… του πολέμου.
    Πότε ανεβαίνουν οι ακροαματικότητες στις τηλεοράσεις; Όταν υπάρχει αίμα, όταν υπάρχει βία, κι όταν αισθάνονται ασφαλείς οι άλλοι, μέσα στο σπιτάκι τους, γιατί δεν συμβαίνει στους ίδιους, αλλά συμβαίνει σε κάποιους άλλους! Και σχολιάζουνε: Καλώς τους κάνουνε, ή κακώς τους κάνουνε. Αλλά; Δεν κινούνται! Γι αυτό λέω, ότι η απάθεια δεν είναι αρετή. Είναι συνενοχή!
    Κρ.Π.: Και στις μέρες μας η απάθεια είναι στο απόγειό της, γιατί ακριβώς μέσω της τηλεόρασης, οι άνθρωποι έχουν γίνει ενεργοί τηλεθεατές, είναι κατά πλειοψηφία αδρανοποιημένοι, δηλαδή, κυρίως ενδιαφέρονται να μάθουν «Τί έγινε;» αλλά δεν αναρωτιούνται, «Τί μπορώ να κάνω εγώ, γι’ αυτό που έγινε, ως πολίτης; Πώς μπορώ να αντιδράσω, να πράξω, να συμμετέχω σ’ αυτό που γίνεται; Ή πώς μπορώ να κάνω εγώ ο ίδιος κάτι να γίνει;». Και τέλος «Τί ευθύνη έχω εγώ, γι αυτό που συμβαίνει;»

    Ελ.Ν.: Και υπάρχει όλο και μεγαλύτερη αποδιοργάνωση στον συνδετικό, κοινωνικό ιστό. Οι άνθρωποι απομονώνονται!
    Γι αυτό και εμείς οι ψυχολόγοι, λέμε(κι όχι μόνον εμείς, και άλλοι) ότι χρειάζεται να γίνει ενίσχυση των κοινωνικών ομάδων: Σε γειτονιές, σε θεραπευτικές ομάδες, σε ομάδες αλληλεγγύης, σε ομάδες κοινωνικής δράσης. Να ενισχυθούν οι κοινωνικοί ιστοί!
    Αυτό που συμβαίνει σ’ αυτά τα παιδιά, μπορεί να συμβεί και σε μας! Είναι αξιόποινη πράξη, η πράξη τους, να δικαστούν, αλλά όχι να κακοποιηθούν! Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αποδώσει δικαιοσύνη. Υπάρχουν άνθρωποι εξειδικευμένοι στο να αποδώσουν δικαιοσύνη, και κει πρέπει να απευθυνθούμε.
    Κρ.Π.: Οι οποίοι(κάποιοι από αυτούς τουλάχιστον), καταστρατηγούν το Σύνταγμα και αυθαιρετούν –και άρα ασκούν βία και κακοποίηση, δηλ. διαπράττουν αξιόποινες πράξεις, και εγκλήματα- από θέση εξουσίας, επίσης…

    Ελ.Ν.: Έτσι είναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάρουμε εμείς το δικαίωμα να αποδώσουμε δικαιοσύνη, γιατί τότε καταστρέφεται η συνύπαρξη στις κοινότητες.

    Κρ.Π.: Μα, έχει καταστραφεί ήδη, με αυτά που γίνονται…

    Ελ.Ν.: Συμφωνώ.

    Κρ.Π.: Οι νέοι είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, είναι ο καθρέφτης μας…
    Ελ.Ν.: Και ο ένας καταπατά το δικαίωμα του άλλου. Όπως αυτά τα παιδιά πήγαν να κλέψουν… αξιόποινη η πράξη, που σημαίνει ότι εκεί έχει γίνει μια ρωγμή μέσα τους, ως προς την ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο.
    Κρ.Π.: Κάποιοι ήταν φίλοι με τον δολοφονημένο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο…

    Ελ.Ν.: Οπότε λες, ότι έχουν πολύ θυμό μέσα τους και αδικία, κλπ. Αυτό, όμως δεν είναι μέσον… να κλέψουν για να εκδικηθούν…
    Η εκδίκηση γεννά βία, η βία γεννά βία, κλπ. Όπως, λοιπόν, και αυτοί έχουν μια ρωγμή σε σχέση με την συνύπαρξή τους με τους άλλους ανθρώπους, και τους όρους και τα όρια και τους κανόνες που διέπουν ένα σύστημα, έτσι και άλλοι -ακόμα χειρότερα!- αναλαμβάνουν να αποδώσουν το δικό τους δίκιο με τον δικό τους τρόπο, που επίσης καταστρατηγούν, ακόμη περισσότερο, κακοποιώντας.
    Και το αδίκημα στοιβάζεται το ένα πάνω στο άλλο!  Δεν βγαίνει έτσι τίποτα!
    Κρ.Π.: Και μπορεί, μετά, κάποιοι να θέλουν να εκδικηθούν…

    Ελ.Ν.: Ακριβώς. Μία βεντέτα η οποία δεν έχει τέλος… Και μετά μπορεί να θέλουν οι γονείς να εκδικηθούν τους αστυνομικούς, κλπ. Δεν θα τελειώσει πουθενά.

    Κρ.Π.: Η δήλωση ενός από τους βασανισμένους συλληφθέντες ήταν ότι θεωρώ τον εαυτό μου αιχμάλωτο πολέμου... Κι ένας από τους πατεράδες είπε ότι αν πάθει κάτι το παιδί μου θα…
    Ελ.Ν.: Οπότε, μέσα από όλο αυτό που συμβαίνει, έχουμε γίνει ένα έθνος το οποίο οι μισοί κυνηγάνε τους άλλους μισούς, ή βρίζουν, προσβάλλουν, καταδιώκουν, κακοποιούν… Και αυτό δεν θα μας οδηγήσει πουθενά! Και οι υπόλοιποι, παρακολουθούν! Και οι λίγοι, αντιδρούν…
    Δεν αρκεί οι γονείς και η κοινωνία να μεγαλώνουν τα παιδιά και να τους παρέχουν όλα τα αναγκαία. Πρέπει να τους εμφυσήσουν και αρετές, όπως τον σεβασμό του Άλλου, τα όρια, και τη συμμετοχή στον πολιτισμό και την εξέλιξη του είδους. Και να τους τονίζουν ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές πράξεις, δηλαδή να ασκούν βία, αλλά να μην μένουν και απαθείς σ' αυτήν!
    Κρ.Π.: Κάποτε στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι του πνεύματος βρίσκονταν μέσα στα δρώμενα, έπαιρναν θέση, συμμετείχαν ενεργά. Αντιδρούσαν. Τώρα, ούτε και αυτό βλέπουμε να συμβαίνει κατά πλειοψηφία επίσης... Δεν έμενε σπίτι του ο Σωκράτης, για παράδειγμα, να μελετήσει και να παράγει έργο… Ήταν καθημερινά στην Αγορά, στη διδασκαλία, με τους μαθητές του, κλπ.

    Ελ.Ν.: Η Αγορά, σήμερα, είναι σε ένα μεγάλο ποσοστό, το διαδίκτυο. Αυτό που κάνετε εσείς, είναι μία Αγορά. Όπου συναντιούνται άνθρωποι και συνομιλούν, και υπάρχουν και άλλοι χώροι που γίνεται. Γίνεται, λοιπόν, αλλά όχι στο βαθμό που θα θέλαμε. Αλλά υπάρχει. Κι αυτό πρέπει να ενισχυθεί.  Και εσύ, είσαι μία από αυτούς που το κάνουνε, και όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό.

    Κρ.Π.: Αυτόν τον τρόπο μας τον έδειξαν από τότε, εκείνοι οι άνθρωποι…

    Ελ.Ν.: Βέβαια και στην αρχαία Αθήνα, μαζί με την Αγορά, υπήρχαν και όλες αυτές οι αποικίες, γιατί υπήρχαν στρωματώσεις στο λαό, κι άλλοι ήταν δούλοι, κι άλλοι ήταν γνήσιοι πολίτες Αθηναίοι. Όπως και στα σπίτια, οι γυναίκες έμεναν μέσα. Δεν είχαν δικαίωμα να βγουν.
    Θέλω να πω, ότι ο άνθρωπος, εξελίσσεται, αργά!

    Κρ.Π.: Πολύ αργά…

    Ελ.Ν.: Πάρα πολύ αργά. Και σε κάθε κοινωνία θα βρούμε την παθολογία, την αδικία και τη βία. Αλλά, υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι επαγρυπνούν, είναι εκεί, και προσπαθούν να αρθρώσουν έναν προσωπικό λόγο, ενάντια σ’ όλο αυτό, απ’ όποια πλευρά κι αν έρχεται. Είτε έρχεται από ένα παιδί, είτε από έναν μεγάλο.
    Κρ.Π.: Το γεγονός, ότι άνθρωποι ψυχοπαθητικοί, κατέχουν θέσεις εξουσίας, είτε εκτελεστικής, είτε οποιασδήποτε άλλης, πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;
    Ελ.Ν.: Το θέμα είναι να αναγνωρίζουμε την παθολογία! Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ότι πρώτα πρέπει να αναγνωρίζουμε την παθολογία. Ότι κάποιος είναι διαταραγμένος! Κι όχι να λέμε, ότι είναι θυμωμένος, είτε ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς από τη θέση που βρίσκεται…
    Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την παθολογία του καθενός! Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Και να μην προστατεύεται, ούτε από αξιώματα, ούτε από τίποτα, ως προς την αναγνώριση της παθολογίας.
    Αφού αναγνωριστεί η παθολογία, θα πρέπει μετά να ονοματιστεί. Να πούμε, ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ψυχοπαθητικός. Είτε είναι πολιτικός, είτε είναι… κοινός θνητός. Ή να πούμε ότι είναι κακός. Ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Αυτό συζητάμε.
    Αφού αναγνωρίσουμε, κι αφού ονοματίσουμε θα πρέπει να περνάμε και σε μία καταγγελία του φαινομένου.

    Κρ.Π.: Δεν είναι μόνο αυτοί που βασάνισαν, είναι και αυτοί που δώσαν εντολή, είναι και αυτοί που…
    Ελ.Ν.: …και αυτοί που κωφεύουν! Δηλαδή, υπάρχουν πολλές συμμετοχές στο δράμα. Είναι αυτός που δίνει την εντολή, όπως λες, είναι ο άλλος που περνά στην πράξη, και ο άλλος που το παρακολουθεί.
    Κρ.Π.: Όλη αυτή, είναι μία παθολογική κατάσταση…

    Ελ.Ν.: Ε, ναι! Είναι μία κατάσταση διαταραγμένη.

    Κρ.Π.: Να το πούμε πάλι καθαρά, λοιπόν: Τι είδους παθολογία έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βασανίζουν καταπατώντας ανθρώπινα δικαιώματα, από όποια θέση και αν το κάνουν: Δίνοντας εντολή, περνώντας στην πράξη, ή παρακολουθώντας ή αδιαφορώντας;
    Ελ.Ν.: Όπως είπα, είναι ψυχοπαθητικοί άνθρωποι. Είναι μία διαταραχή, που δεν αναγνωρίζει όρια! Δεν έχεις όριο, σε αυτή τη διαταραχή. Κι αναλαμβάνει να αποδώσει το δίκαιο με δικό της τρόπο, αυτή η κατηγορία ανθρώπων, μέσα από εκδίκηση και επιθετικότητα, δηλαδή τον θυμό τον στρέφει σε επιθετικότητα και βία.
    Περνά σε πράξη βίας, δηλαδή, ο ψυχοπαθητικός. Θυμωμένοι μπορεί να είμαστε όλοι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα επιτεθούμε.

    Κρ.Π.: Αυτό όμως, είναι από μόνο του τρομοκρατία.
    Ελ.Ν.: Είναι τρομοκρατία. Ναι. Αυτοί οι άνθρωποι, είναι τρομοκράτες! Είναι ιεροεξεταστές και τρομοκράτες, και είναι επικίνδυνοι. Και γι αυτό λέω, ότι θα πρέπει και να τους αναγνωρίζουμε και να τους ονοματίζουμε.
    Κρ.Π.: Και δεν μπορούν να... προστατεύουν πολίτες, ούτε να αποδίδουνε δικαιοσύνη…
    Ελ.Ν.: Μόνο τους νόμους της ζούγκλας μπορούν να αποδώσουνε!-

    Copyright © 2014-15 Απόψεις επώνυμα™ is a registered trademark.

    Designed by Templateism. Hosted on Blogger Platform.