Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύλλογος Δοικητικού Προσωπικού Π.Θ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύλλογος Δοικητικού Προσωπικού Π.Θ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Δελτίο τύπου σχετικά με τα στοιχεία του αριθμού των διοικητικών υπαλλήλων, εξέδωσε ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Σάββατο, Νοεμβρίου 02, 2013
Δελτίο τύπου σχετικά με τα στοιχεία του αριθμού των διοικητικών υπαλλήλων, εξέδωσε ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Σκανδαλώδης παραχάραξη των αριθμητικών στοιχείων που αφορούν και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας αναδεικνύεται από την ανάγνωση της Ειδικής Έκθεσης Τεκμηρίωσης (Ε.Ε.Τ) της ίδιας της Ομάδας Διοίκησης Έργου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Πέρα από τις εντελώς βάσιμες αντιρρήσεις των Ιδρυμάτων της 3βάθμιας Εκπαίδευσης για την παντελή αγνόηση από το Υπουργείο των εκθέσεων αξιολόγησης δομών και προσωπικού που τα ίδια τα Ιδρύματα συνέταξαν και κατέθεσαν, προκύπτει ειδικά για το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ότι το Υπουργείο αγνόησε και τα ίδια τα στοιχεία της Ομάδας Διοίκησης Έργου (Ο.Δ.Ε.) που αυτό σύστησε και που στα πορίσματά της βάσισε τις αποφάσεις διαθεσιμότητας-κινητικότητας-απολύσεων.

Ειδικότερα, και επειδή τα στοιχεία-αποτελέσματα της Ε.Ε.Τ. είναι αδιάσειστα, αναφέρουμε χαρακτηριστικά:

1/ Στη σελ. 10 της Ε.Ε.Τ. (σελ. 11 της Ε.Ε.Τ. σε μορφή αρχείου pdf) αναφέρεται ότι υπολογίστηκαν τα Ιδρύματα με πλεονάσματα και ελλείμματα σε διοικητικό προσωπικό. Για τα Ιδρύματα που παρουσιάζουν πλεόνασμα προσωπικού, προτείνεται να τεθεί σε διαθεσιμότητα το πλεονάζον προσωπικό (σύμφωνα με τον Πίνακα της αμέσως επόμενης σελ. 11 στον οποίο εμφανίζονται τα αποτελέσματα του περίφημου αλγόριθμου).

2/ Ο Πίνακας της σελ. 11 εμφανίζει ότι το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας έχει έλλειμμα στο προσωπικό του κατά 2 άτομα και αντίστοιχα το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας παρουσιάζει πλεόνασμα διοικητικού προσωπικού κατά 40 άτομα. Επιπλέον, ο ίδιος Πίνακας εμφανίζεται εκ νέου δύο σελίδες παρακάτω (σελ. 14 της Ε.Ε.Τ. σε μορφή του αρχείου pdf) και αμέσως μετά παρουσιάζονται οι αναλυτικοί Πίνακες με πλεονάσματα και ελλείμματα ανά Ίδρυμα, όπου «ξαφνικά» το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας περιλαμβάνεται (χωρίς καμία αιτιολογία) στα Ιδρύματα με πλεονάζον προσωπικό 33 ατόμων (σελ. 24-25 της Ε.Ε.Τ. σε μορφή αρχείου pdf) και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με έλλειμμα προσωπικού 6 ατόμων (σελ. 35 της Ε.Ε.Τ. σε μορφή αρχείου pdf).

3/ Ο ίδιος Πίνακας που εμφανίζει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας με 2 κενές θέσεις σε διοικητικό προσωπικό και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με 40 άτομα ως πλεονάζον προσωπικό εμφανίζεται και στη σελ. 62 (της Ε.Ε.Τ. σε μορφή αρχείου pdf) ως μέρος της δεύτερης εισήγησης της ΟΔΕ με ημερομηνία 14-10-2013, ενώ στη σελ. 71 (της Ε.Ε.Τ. σε μορφή αρχείου pdf) παρουσιάζεται η νέα κατανομή κατάργησης θέσεων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας  πάλι χωρίς καμία αιτιολογία, παρά μόνο με μια γενική αναφορά στη σελ. 61 (της Ε.Ε.Τ. σε μορφή αρχείου pdf) ότι οι Πίνακες επικαιροποιήθηκαν με βάση τα στοιχεία της Ενιαίας Αρχής Πληρωμών.

4/ Δεν υπάρχει καμία αιτιολογία για τον τρόπο υπολογισμού των ειδικοτήτων που πλεονάζουν και καταργούνται σε κάθε Ίδρυμα παρά μόνο αναφορά σε κάποια γενικά (και ερμηνευόμενα κατά το δοκούν) κριτήρια που αναφέρονται για όλα τα Ιδρύματα στη σελ. 12 (της Ε.Ε.Τ. σε μορφή αρχείου pdf) με τίτλο «ΒΗΜΑ 3ον του πορίσματος».

5/ Τέλος, η ίδια Ε.Ε.Τ. εμφανίζει ένα άλλο Ίδρυμα (ΤΕΙ Πειραιά) για το οποίο προκύπτει έλλειμμα (αντί για πλεόνασμα) διοικητικών υπαλλήλων κατόπιν κραυγαλέου σφάλματος απλής αριθμητικής.Ένα ακόμη «μικρό» λάθος του Πίνακα της σελ. 11 (αλγόριθμος διαθεσιμότητας): Συνολικές σταθμικές απαιτήσεις σε διοικητικούς υπαλλήλους = 116, Συντελεστής βαρύτητας γεωγραφικής διασποράς = 1, Τελικές απαιτήσεις σε διοικητικούς υπαλλήλους : 116 x 1 = 183 !!!!!!!!! Υφιστάμενοι διοικητικοί = 172, Κενά (!!!!) διοικ. υπαλλήλων = 11 = (183-172).

Επισημαίνουμε, ότι ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας δεν είναι σε καμία περίπτωση υπέρμαχος των μεθόδων σαλαμοποίησης που εφαρμόζονται στην ελληνική κοινωνία (δηλ. εσείς και όχι εμείς). Αναφέρουμε τα παραπάνω γιατί η μόνη αλλαγή που έγινε μεταξύ των Ιδρυμάτων με πλεονάζοντες και κενά (στους Πίνακες ανά Ίδρυμα και χωρίς ειδική αιτιολογία) είναι αυτή μεταξύ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και Πανεπιστημίου Μακεδονίας (τα άλλα 7 θιγόμενα Ίδρύματα αναφέρονται στον Πίνακα της σελ. 11 και της σελ.62 ως έχοντα πλεονάζον διοικητικό προσωπικό). Επιμένουμε ότι χρειάζεται κοινός αγώνας από όλους τους εργαζόμενους για την ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Δεν κάνουμε βήμα πίσω από το αίτημά μας για καμία διαθεσιμότητα-απόλυσηΌχι μόνο κανείς δεν περισσεύει στα Ιδρύματα, αλλά χρειάζονται και επιπλέον προσλήψεις.

Η Ε.Ε.Τ. προσβάλλει το αίσθημα δικαίου για όλους του υπαλλήλους των οποίων η ζωή και το μέλλον κρίνεται με συνοπτικές αποφάσεις της παραπάνω μορφής, οι αυθαιρεσίες αυτές καθιστούν και νομικά ασθενή την συγκεκριμένη απόφαση διαθεσιμότητας των υπαλλήλων των Ιδρυμάτων της 3βάθμιας εκπαίδευσης και ειδικότερα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Προσβάλλει – εκτός από τη νοημοσύνη μας – στοιχειώδεις αρχές μαθηματικών, λογικής και ορθογραφίας. Είναι πλέον αποδεδειγμένο με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι πέρα από το απάνθρωπο και βάρβαρο μέτρο των απολύσεων, οι αποφάσεις του Υπουργείου με βάση την Ε.Τ.Τ. για ένα τόσο σοβαρό θέμα βασίστηκαν σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας θεωρεί ότι αυτή η «αξιολόγηση» της Ε.Ε.Τ., όχι απλά είναι προσχηματική, όχι απλά παράνομη και ηθικά απαράδεκτη, αλλά είναι τελικά ένα όνειδος να κατατίθεται ένα τέτοιο επίσημο κείμενο στη Βουλή των Ελλήνων.

Είναι επείγουσα υποχρέωση των θεσμικών Οργάνων Διοίκησης του Ιδρύματος (Σύγκλητος, Πρυτανικές Αρχές, Συμβούλιο του Ιδρύματος) να αξιοποιήσει τα στοιχεία αυτά για να προσβάλει στα δικαστήρια την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Οποιαδήποτε καθυστέρηση ή υπεκφυγή εκ μέρους των θεσμικών Οργάνων Διοίκησης του Ιδρύματος τα καθιστά υπόλογα στο σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας ΑΠΑΙΤΕΙ από όλα τα θεσμικά Όργανα Διοίκησης του Ιδρύματος, να πάρουν θέση. Τα ΚΑΛΕΙ να αντιδράσουν σε αυτές τις αλχημείες του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ποιός επιτέλους θα σηκώσει το ανάστημά του και θα υπερασπιστεί το Πανεπιστήμιό μας;

Σε κάθε περίπτωση, ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας θα εξαντλήσει όλα τα νόμιμα ένδικα μέσα ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες του Ιδρύματος.

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Τα «μαγειρέματα» του υπουργείου Παιδείας

Παρασκευή, Οκτωβρίου 25, 2013
Τα «μαγειρέματα» του υπουργείου Παιδείας
Με δύο εισηγήσεις - στις οποίες… τρύπωσε το «Π»- ο υπουργός Παιδείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος «αιτιολόγησε» στον Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκο Μητσοτάκη  την… κατασκευή του αλγορίθμου που καθόρισε τους 1349 διαθέσιμους διοικητικούς (από τους οποίους μόλις οι…498 προέρχονται από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο).

Η πρώτη γίνεται στις 20 Σεπτεμβρίου στο Κεντρικό Συμβούλιο Διοικητικής Μεταρρύθμισης με τον υπουργείο Παιδείας να «υποβάλλει την οριστική πρόταση πλεοναζουσών πληρωμένων και κενών οργανικών θέσεων προς κατάργηση και ίδρυση σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο…», στο πλαίσιο της αξιολόγησης των ΑΕΙ και ΤΕΙ της Ελλάδας. Η δεύτερη και… διαφορετική εισήγηση παραδίδεται στον κ. Μητσοτάκη στις 14 Οκτωβρίου, στην οποία καταργούνται 1349 διοικητικοί υπάλληλοι και προτείνεται να «γεννηθούν» 649 θέσεις «δια μετατάξεως».

Η… κατάργηση

Αφού πρώτα τίθενται οι στόχοι της αξιολόγησης, στη συνέχεια  προτείνονται «δείκτες, χρονοδιάγραμμα και μεθοδολογία» στο πλαίσιο των… 3 βημάτων (αξιολόγηση, κατάργηση και ξανά… κατάργηση)  που θα ακολουθηθούν.  Βέβαια, οι δείκτες δεν είναι τίποτα άλλο από τα «εξαρτήματα» για να κατασκευαστεί ο αλγόριθμος. Χαρακτηριστικό παραδείγματα, τα οποία επιβεβαιώνουν  και το  ρεπορτάζ του «Π» στις 17 Οκτωβρίου περί αλχημείας στα πανεπιστήμια-  είναι τα εξής:

-  η εκτίμηση των απαιτήσεων σε διοικητικούς υπαλλήλους ως συνάρτηση των μελών ΔΕΠ κάθε ιδρύματος υπολογίζοντας μόλις 1 διοικητικό για κάθε 100 μέλη ΔΕΠ και 1,5 διοικητικό για κάθε 100 φοιτητές.  Στη δεύτερη περίπτωση εξαιρέθηκαν τα δύο Πολυτεχνεία (Αθήνας και Κρήτης) το ΑΣΚΤ και το Γεωπονικό πανεπιστήμιο λόγω του εργαστηριακού τους χαρακτήρα.

-  η εκτίμηση των απαιτήσεων σε διοικητικούς υπαλλήλους ως συνάρτηση των τμημάτων κάθε Ιδρύματος υπολογίζοντας μόλις 15 διοικητικούς υπαλλήλους για κάθε τμήμα(!).

- οι λεγόμενοι συντελεστές βαρύτητας, που ορίστηκαν σε 35% για τις απαιτήσεις σε διοικητικούς υπαλλήλους με βάση το πλήθος τμημάτων, σε 40% για τις απαιτήσεις με βάση τους εξυπηρετούμενους φοιτητές και σε 25% για τις απαιτήσεις με βάση το πλήθος μελών ΔΕΠ/ΕΠ.

Η… διαφορετική εισήγηση σχεδόν ένα μήνα μετά

Ένας πίνακας με τα περί «αξιολόγησης» παραδίδεται στην πρώτη εισήγηση και ένας- άλλος- στη δεύτερη. Με μία προσεκτική ματιά διαπιστώνεται πως στη Θεσσαλονίκη μπορεί η εισήγηση του υπουργείου για το πλεονάζον προσωπικό του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου (όπως κατατέθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο Διοικητικής Μεταρρύθμισης στις 20.9.2013) να ανέφερε ότι θα πρέπει να τεθούν σε διαθεσιμότητα 169 διοικητικοί υπάλληλοι, η τελική απόφαση, όμως, σημειώνει πως μπαίνουν στον «πάγο» 132  διοικητικοί υπάλληλοι. «Τι άλλαξε μέσα στη συνεδρίαση και πώς το περίφημο μοντέλο έδινε άλλα αποτελέσματα τη μία ημέρα και άλλα (περισσότερο επιβαρυντικά μάλιστα) την επόμενη; Έχουν άδικο όσοι διαμαρτύρονται για περίεργα μαγειρέματα;», αναρωτιόταν το «Π» την περασμένη Πέμπτη.

Στην Πάτρα, μάλιστα, η εισήγηση του υπουργείου ανέφερε πως τίθενται σε διαθεσιμότητα 118 διοικητικοί υπάλληλοι του Ιδρύματος. Βέβαια η κατάσταση διαφοροποιήθηκε άρδην στις 14 Οκτωβρίου, καθώς στην τελική εισήγηση βρέθηκε πλεόνασμα 65 διοικητικών υπαλλήλων! Άλλαξε κάποιος δείκτης, κάποιο χρονοδιάγραμμα, κάποια μεθοδολογία; Ή όχι;

Επίσης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας η εισήγηση ανέφερε πλεόνασμα 40 διοικητικών υπαλλήλων που τίθενται σε διαθεσιμότητα. Τελικά όμως εξαιρέθηκε από την τελική απόφαση και στη θέση του μπήκε το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Εκεί η πρώτη εισήγηση ανέφερε πλεόνασμα 33 υπαλλήλων αλλά η τελική απόφαση διαμορφώθηκε σε… κενά 2 διοικητικών υπαλλήλων. Παρόμοιες «αλχημείες» παρατηρούνται και στα υπόλοιπα Πανεπιστήμια που τα νούμερα δεν «κολλούσαν» και άλλαξαν.

Τελικά, ποιος έχει δίκιο; Το υπουργείο Παιδείας και η περίφημη Ομάδα Διοίκησης Έργου (με προεδρεύων τον γενικό γραμματέα κ. Κυριαζή εκ… Πειραιώς) ή οι διοικητικοί υπάλληλοι που έχουν καταγγείλει τα δύο υπουργεία για μεροληπτική στάση απέναντι στους διοικητικούς τόσο συλλογικά – μέσω της Ομοσπονδίας τους- όσο και «ατομικά» ως προς το τμήμα μέσω του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών; Η «χαμένη», πάντως, αξιολόγηση καταδεικνύει και τους λόγους που το υπουργείο αρνούταν να την δώσει στους συλλόγους των διοικητικών υπαλλήλων.  Όπως φαίνεται, η διαθεσιμότητα ήταν ένα «χτύπημα» κάτω από τη ζώνη από την μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στην – ήδη υποτιμημένη βάση ετήσιας χρηματοδότησης και προϋπολογισμού- δημόσια Παιδεία.

Την Τρίτη, πάντως, γράφαμε πως δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως το υπουργείο Παιδείας απαντώντας στο αίτημα του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Αθηνών για χορήγηση της αξιολόγησης (δηλαδή των δύο εισηγήσεων του κ. Αρβανιτόπουλου στον κ. Μητσοτάκη) τους παρέπεμψε στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης.

Το… μπαλάκι «πετάχτηκε» κι όποιος πρόλαβε- να το ξεφορτωθεί- πρόλαβε!

Δείτε την πρώτη εισήγηση στις 20 Σεπτεμβρίου

Δείτε τη δεύτερη εισήγηση στις 14 Οκτωβρίου 


Του Μίλτου Σακελλάρη



---------------------------------
Πηγή:topontiki

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

ΚΑΜΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ! Του Γεώργου Μ.Σαρηγιάννη

Κυριακή, Οκτωβρίου 13, 2013
ΚΑΜΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ! Του Γεώργου Μ.Σαρηγιάννη
ΚΑΜΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ! 

Γεώργιος Μ.Σαρηγιάννης, 
ομότιμος καθηγητής 
Ε.Μ.Πολυτεχνείου

Τώρα που κορυφώνεται η σύγκρουση Πανεπιστημίων-Κυβέρνησης, εντείνονται και οι πιέσεις τόσο από την Κυβέρνηση, όσο και δυστυχώς και από μέσα από τα Πανεπιστήμια για συμβιβαστικές και ήπιες λύσεις. Η Κυβέρνηση απειλεί –προς το παρόν- με εισαγγελείς, ίσως αύριο και με είσοδο αστυνομικών δυνάμεων, ενώ μέσα από τα Πανεπιστήμια ακούγονται τάχα μετριοπαθείς φωνές. Οι φωνές αυτές, επαναλαμβάνουν τα τετριμμένα στις παρόμοιες περιπτώσεις (θα χαθεί το εξάμηνο, τα καημένα τα παιδιά που είναι από επαρχία χάνονται στο χάος, οι υποψήφιοι μεταπτυχιακοί που έχουν κλείσει θέσεις στο εξωτερικό δεν μπορούν να τελειώσουν τις εξετάσεις τους και άλλα γνωστά). 

Σ’ αυτές προστέθηκαν και επιχειρήματα του αντιπρύτανη του ΕΜΠ καθηγητή κ. Αβαριτσιώτη που μας φέρνουν σαράντα χρόνια πίσω: χωρίς Γραμματείες δεν μπορούν να δοθούν βεβαιώσεις εγγραφών για ανανέωση της αναβολής κατάταξης στον στρατό και θα στρατευτούν οι φοιτητές μας. Ως επιχείρημα μπορεί να μας εκνευρίζει ή να μας λυπεί, ακριβώς διότι ως πράξη το ζήσαμε επί Χούντας με την άρση της αναβολής φοιτητών μας που μετείχαν είτε στην Αντι-ΕΦΕΕ είτε σε άλλες αντιστασιακές πράξεις, μόνο που κάποιοι (και ο κ.Αντιπρύτανης) ξεχνούν ότι αυτές οι ενέργειες οδήγησαν στην Νομική την Ανοιξη και στο Πολυτεχνείο το Φθινόπωρο του 1973.

Δύο σημεία θέλω να τονίσω : 

Πρώτο, γιατί άραγε από τα δεκαεφτά εν συνόλω Υπουργεία το μαχαίρι των απολύσεων έπεσε στο Υγείας και στο Παιδείας;; Και ακόμη από τις υπηρεσίες του «ευρύτερου δημόσιου τομέα», γιατί οι απολύσεις γίνονται στην Δημόσια Τηλεόραση και στις βιομηχανίες πολεμικού υλικού;;; 

Νομίζω ότι η απάντηση είναι κοινή και για αυτά αλλά και για εκείνα που θα ακολουθήσουν: πρόκειται για τομείς όπου το ιδιωτικό Κεφάλαιο προσβλέπει μεγάλα κέρδη, και συγκεκριμένα 

• στην Παιδεία περιμένουν σαν τα κοράκια οι σχολάρχες να ιδρύσουν επιτέλους τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια (δεν τα κατάφερε το Γιωργάκι, ελπίζουν όμως στην σημερινή Κυβέρνηση)
• στην Υγεία οι τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες προσδοκούν αθρόα την σύναψη ιδιωτικής ασφάλισης και παράλληλα οι επιχειρηματίες του κλάδου θα ιδρύσουν και άλλα ιδιωτικά Νοσοκομεία αυξάνοντας και τα κέρδη τους στα ήδη υπάρχοντα –για την Υγεία και την μόρφωση των παιδιών, η κάθε οικογένεια κάνει ό,τι μπορεί μειώνοντας στο ελάχιστο το επίπεδο διαβίωσης.
• Η αντικατάσταση της Δημόσιας Τηλεόρασης από ιδιωτική, εξυπηρετεί τόσο την πολιτική (ιδιώτες είναι, κάνουν ό,τι θέλουν και δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε ! ), όσο και το κέρδος των ιδιωτών καναλαρχών που θα αρπάξουν τις διαφημίσεις, τις συχνότητες και την «ακροαματικότητα». 
• Όσο για το πολεμικό υλικό, τα μονοπώλια της Ντασσώ, της Ζήμενς και της Λόκχηντ χρόνια περιμένουν την διάλυση της ΕΒΟ –δεν είναι καιρός να χάνουν πελάτες… 

Και δεύτερο, ο αγώνας είναι και μονόδρομος αλλά και επικίνδυνο να ξεστρατίσει. Αυτό σημαίνει ότι η παραμικρή υποχώρηση, μέσα από φαινομενικά μικροσυμβιβασμούς και ελπίδες ότι θα απολυθεί ο γείτονας και όχι εγώ, θα οδηγήσει σε καθολική ήττα. 

Δεν υπάρχουν συμβιβασμοί και ο κάθε διάλογος οδηγεί σταδιακά στην τελική υποχώρηση. Μην ελπίζουμε ότι με τον διάλογο θα απολυθούν λιγότεροι, ή θα επαναπροσληφθούν περισσότεροι, και τι θα πει λιγότεροι ή περισσότεροι, (πάντα με την ελπίδα ότι θα είναι «ο άλλος»);;; Ο δρόμος είναι ένας μόνον : να ανακληθεί η ΚΥΑ, και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την ενότητα, την σταθερότητα στον στόχο (ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΑ) και μακριά από αρχικά φαινομενικά τάχα ευνοϊκές υποχωρήσεις, που οδηγούν νομοτελειακά στην πλήρη εφαρμογή της ΚΥΑ. Δεν θα μπουν εισαγγελείς, δεν θα μπει η αστυνομία, δεν θα δοθούν οι λίστες. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ.

-----------------------
Πηγή:https://www.facebook.com/ArchNtua/posts/1426350034253436

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Προς τις Πρυτανικές Αρχές: Η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 11, 2013
του Πέτρου Ροδακινιά
του Πέτρου Ροδακινιά
Έχουμε θυμό και οργή. Εμείς οι αγωνιζόμενοι Διοικητικοί υπάλληλοι του Π.Θ., είμαστε οργισμένοι και σφόδρα θυμωμένοι, με την αδράνεια -ή μήπως μεθόδευση- των πρυτανικών αρχών, να μας αγνοούν επιδεικτικά και να μας αφήνουν στο έλεος της παραπληροφόρησης, σχετικά με το τι τελικά απέστειλαν στο Υπουργείο. Δεν παραπληροφορούν μόνο εμάς, αφήνουν τα κυβερνητικά ΜΜΕ, την τοπική κοινωνία, αλλά και τους συναδέλφους των άλλων πληττόμενων πανεπιστημίων, να πιστεύουν ότι μάλλον στείλαμε τις "λίστες". Δεν σέβονται τον αγώνα μας -5 βδομάδες ήδη-, την αγωνία μας για το αν θα' χουμε δουλειά αύριο, για το αν θα' χουμε καν μέλλον στη ζωή μας.

Χθες, πήραμε ομόφωνα απόφαση στη Γ. Συνέλευση, να στείλουμε επιστολή στις Πρυτανικές αρχές για να λάβουν επιτέλους θέση στην μεθοδευμένη παραπληροφόρηση του Υπουργείου και των διάφορων ΜΜΕ και να μας ενημερώσουν επίσημα, τι ακριβώς έχουν αποστείλει στο Υπουργείο. Να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν με το ποιο κατηγορηματικό τρόπο τα διαδιδόμενα για το ότι είμαστε στα λίγα πανεπιστήμια που αποστείλαμε τη "λίστα". Σήμερα πληροφορηθήκαμε το σωστό αίτημα του πρώην Πρύτανη κ. Γουργουλιάνη προς τις Πρυτανικές Αρχές, που ζητά άμεσα να του κοινοποιηθεί η αλληλογραφία με το Υπουργείο Παιδείας. Αν ο κ. Γουργουλιάνης -και σωστά- έχει μια φορά έννομο συμφέρον, τότε εμείς, που πληττόμαστε άμεσα, έχουμε εκατό φορές έννομο συμφέρον, να μας κοινοποιηθεί επιτέλους η αλληλογραφία και να λάμψει η αλήθεια.

Κάνουμε ακόμη μια φορά έκκληση στις Πρυτανικές Αρχές, πείτε μας γραπτά και επίσημα, τι ακριβώς αποστείλατε. Πάρτε επιτέλους θέση απέναντι στα μυθεύματα των τοπικών και λοιπών ΜΜΕ και πείτε την αλήθεια: είστε στο πλευρό μας ή εγκρίνετε τις μεθοδεύσεις του Υπουργείου.

Η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός!


#Απόστολος Μωραϊτόπουλος#

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Η λαθροχειρία του αλγορίθμου και η αναστάτωση στα πανεπιστήμια

Πέμπτη, Οκτωβρίου 10, 2013
Η λαθροχειρία του αλγορίθμου και η αναστάτωση στα πανεπιστήμια
Και όμως είναι δυνατόν!!! Στην Ελλάδα των μνημονίων, στη χώρα που κάθε μέρα η δημοκρατία πάει περίπατο, στη χώρα που η εξουσία ακούει διάλογο και βγάζει… σπυράκια…, στη χώρα που όλοι μιλάνε και κανένας δεν ακούει τον άλλον, δηλαδή κατά το κοινώς και καφενειακώς λεγόμενο, ξύνουν τα… απαυτά τους… μπορεί διάφορες σκοπιμότητες να κυριαρχήσουν με τρόπο προκλητικό… γι’ αυτό άλλωστε δεν αναλαμβάνει κανένας τις ευθύνες.

Ποιος θα το πίστευε λοιπόν ότι ένας αλγόριθμος (!) τον οποίο αρχικά έδωσε το υπουργείο Παιδείας για να γίνει η αξιολόγηση… δομών και προσωπικού του διοικητικού προσωπικού, θα γινόταν η αφορμή να προκύψει μεγάλο έλλειμμα προσωπικού και το κατά τα άλλα «συνεπές» υπουργείο να αναγκαστεί μέσω συμβούλου του υπουργού να κάνει λαθροχειρία αλγορίθμου για να βγάλει ότι υπάρχει μεγάλο έλλειμμα (εννοεί προφανώς πλεόνασμα ***) προσωπικού, προς δόξα της επιστημονικής δεοντολογίας και την πολιτικής εντιμότητας…

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε ο μεγάλος θόρυβος για τη διαθεσιμότητα 1.345 διοικητικών υπαλλήλων από 8 ΑΕΙ της χώρας (μόνο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών τίθενται σε διαθεσιμότητα 498 από 1.300) και βέβαια, όπως είναι γνωστό, η ενέργεια αυτή του υπουργείου Παιδείας έχει οδηγήσει σε αντιδράσεις και σε αναστολή λειτουργίας των ΑΕΙ.

Να δούμε, λοιπόν, τι έκαναν τα πανεπιστήμια, ποιος έδωσε τον αρχικό αλγόριθμο για να προσδιοριστεί το διοικητικό προσωπικό που χρειάζεται σε κάθε ένα ΑΕΙ και βέβαια ποιος… πονηράτζας έκανε τη λαθροχειρία, άλλαξε τον αλγόριθμο και έβαλε έναν με μεγάλη επιστημονική ακρίβεια (εδώ γελάνε οι πάντες… ενώ κανονικά θα έπρεπε να βλαστημάνε…) προκειμένου να πετύχει να βγάλει ότι στο διοικητικό προσωπικό των πανεπιστημίων αυτών περισσεύουν 1.345 άτομα!!!!

Ας δούμε τώρα τι έγινε και ποια είναι η αλήθεια και ποια τα ψέματα που κυκλοφορούν προκειμένου η κυβέρνηση να δικαιολογήσει τις αθλιότητες για τη συμπλήρωση των… μελλοθάνατων υπαλλήλων ώστε να ικανοποιηθεί και να καλμάρει η τρόικα (!) που ζητούσε κεφάλια εργαζομένων!!!
Έχουμε λοιπόν και λέμε:

• Δεν είναι αλήθεια ότι τα ΑΕΙ αρνήθηκαν να αξιολογήσουν τις ανάγκες τους σε διοικητικό προσωπικό. Αντίθετα, όλα τις προσδιόρισαν με βάση τις κατευθύνσεις και τον αλγόριθμο που είχε δώσει το υπουργείο Παιδείας. Όλα σχεδόν κατέληξαν ότι τους λείπει προσωπικό, γεγονός που επαληθεύεται από το γεγονός ότι η αναλογία διοικητικών υπαλλήλων προς μέλη ΔΕΠ σε όλα τα πανεπιστήμια του εξωτερικού είναι υψηλότερη σε σχέση με τα ελληνικά από 3 έως και 6 φορές.

• Τα ΑΕΙ είχαν κάνει τους υπολογισμούς τους χωρίς τον ξενοδόχο… ή μάλλον τον χασάπη, που στην περίπτωση αυτήν ήταν το υπουργείο Παιδείας και το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης του Κ. Μητσοτάκη, τα οποία κατασκεύασαν έναν αλγόριθμο που κατέληγε σε αντίθετα αποτελέσματα για 8 ΑΕΙ.

• Ο αλγόριθμος κατασκευάστηκε ώστε να δώσει τον μαγικό αριθμό των 1.345 διοικητικών υπαλλήλων που η κυβέρνηση είχε δεσμευθεί ότι θα τεθούν σε διαθεσιμότητα. Με άλλα λόγια, πρώτα δόθηκε ο αριθμός από το υπουργείο Παιδείας στον Κ. Μητσοτάκη (και από εκεί στην τρόικα) και μετά καταρτίστηκε ο αλγόριθμος που θα έδινε τον αριθμό!!!

• Ο αλγόριθμος λέγεται ότι προετοιμάστηκε από έναν άτυπο σύμβουλο του υπουργού Παιδείας, ονόματι Λάσκαρη, που έχει προκαλέσει πλήθος διαμαρτυριών και αποριών για τον ρόλο του μέσα στο υπουργείο Παιδείας – και βέβαια δεν είναι τυχαία η κατάθεση (1.8.2013) μηνυτήριας αγωγής από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας σε βάρος του για αντιποίηση αρχής.

• Τι κάνει όμως ο αλγόριθμος; Λαμβάνει κυρίως υπόψη του τα τμήματα που έχει κάθε ΑΕΙ και στη συνέχεια αντιστοιχίζει – με βάση κάποιο ατεκμηρίωτο και χωρίς διεθνές προηγούμενο αριθμητικό κριτήριο – τον αριθμό των διοικητικών υπαλλήλων που αντιστοιχούν σε κάθε ΑΕΙ. Παραβλέπει, κατά συνέπεια, ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών, για παράδειγμα, λειτουργεί πανεπιστημιακές κλινικές (66 τον αριθμό), 174 εργαστήρια, 32 βιβλιοθήκες εκ των οποίων οι 8 κεντρικές, 10 Μουσεία για την υποστήριξη του εκπαιδευτικού έργου, 3 φοιτητικές εστίες με συνολικό δυναμικό άνω των 2.500 φοιτητών, διεύθυνση που χειρίζεται τεράστιο αριθμό κληροδοτημάτων κ.ά. Πρόκειται δηλαδή για μια τεράστια διεθνή πρωτοτυπία που μόνο η μνημονιακή κυβέρνηση θα σκεφτόταν.

• Και πάλι θα περίμενε κανείς ότι η εφαρμογή του αλγορίθμου θα οδηγούσε σε ισότιμα αποτελέσματα για όλα τα πανεπιστήμια και ΤΕΙ, δηλαδή σε μία σταθερή ποσοστιαία αναλογία του αριθμού των διοικητικών υπαλλήλων προς τον αριθμό των μελών ΔΕΠ. Όμως ενώ η αναλογία των διοικητικών υπαλλήλων προς τα μέλη ΔΕΠ διαμορφώθηκε σε 0,43 για το Πανεπιστήμιο Αθηνών και σε 0,28 για το ΑΠΘ, εντούτοις στο ΕΜΠ είναι 0,9, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών 0,78, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο 0,99, στο Πολυτεχνείο Κρήτης 1,28, στο ΤΕΙ Πειραιά 1,2 και στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης 1,57. Κατά συνέπεια, ο περίφημος αλγόριθμος του υπ. Παιδείας εφαρμόσθηκε άνισα και για αυτόν τον λόγο δεν παρουσιάζονται αναλυτικά η δομή του και τα αποτελέσματά του ανά ΑΕΙ.

• Να πούμε ότι ο Σύλλογος Διοικητικών Υπαλλήλων του Πανεπιστημίου Αθηνών κατήγγειλε την προκλητική μεταχείριση που επιφυλάχθηκε υπέρ των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων του Πειραιά (!) από το υπουργείο Παιδείας… Η αναλογία μετά τον αλγόριθμο για το Πανεπιστήμιο Πειραιά μαζί με το ΤΕΙ Πειραιά είναι 0,86, δηλαδή διπλάσια του Πανεπιστημίου Αθηνών.

• Τέλος, το υπουργείο Παιδείας αγνόησε επιδεικτικά τις επισημάνσεις και προτάσεις των αρμόδιων Αρχών, δηλαδή της (ανεξάρτητης) Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ) και της Μονάδας Διασφάλισης Ποιότητας (ΜΟΔΙΠ). Ο λόγος είναι προφανής: αν ληφθούν υπόψη οι προτάσεις των Αρχών αυτών, τα αποτελέσματα του αλγορίθμου ανατρέπονται. Και μαζί ανατρέπεται η υπόσχεση προς την τρόικα για 1.345 διαθέσιμους από τα ΑΕΙ.

Και οι 1.345 διοικητικοί υπάλληλοι λοιπόν… Στην ποδιά της τρόικας… σφάζονται παλικάρια.

----------------------
Πηγή:topontiki
*** Διόρθωση δική μου

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Πανεπιστήμιο της κοινωνίας

Τετάρτη, Οκτωβρίου 09, 2013
 των διδασκόντων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κώστα Γαβρόγλου, Κύρκου Δοξιάδη, Μάκη Κουζέλη, Μιχάλη Σπουρδαλάκη

Η σκόνη
Πολλή σκόνη γύρω μας σήμερα, γύρω από το πανεπιστήμιο· δύσκολο να το δει κανείς καθαρά. Η σκόνη δεν λέει να κατακαθίσει. Τη δημιούργησε η κυβέρνηση με την επιχείρηση κατεδάφισής του. Η σκόνη, όμως, μπορεί και να είναι παραπέτασμα που αποκρύπτει διεργασίες σε εξέλιξη ή και να τη σηκώνει μια κινητοποίηση που τώρα μόλις σκαλίζει διερευνητικά το έδαφος. Τη σκόνη την εισπνέει όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και όλοι οι γύρω της. Κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική, δεν αφήνει κανέναν να αναπνεύσει αλλά και προστατεύει όσους είναι λαθρεπιβάτες στο πανεπιστήμιο, όσους το έχουν ως πάρεργο. Αυτό που σηκώνει τη σκόνη δεν είναι μόνο τα συντρίμμια των προπυλαίων, αλλά ήδη κομμάτια του κυρίως ναού, αυτού που ήταν και είναι πανεπιστήμιο: του θεσμού που παράγει  γνώση και καλλιεργεί την κριτική, μορφώνει πολίτες δημοκρατικούς και με κρίση, δοκιμάζει και ελέγχει θεωρίες και εφαρμογές, τροφοδοτεί την κοινωνία με προϊόντα έρευνας και στελέχη ικανά για την εξασφάλιση ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου.
Αυτός ο θεσμός, με αυτά τα κοινωνικά και επιστημολογικά χαρακτηριστικά, είναι που βάλλεται από τις πολιτικές αλόγιστης περικοπής της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων, υφαρπαγής των περιουσιών τους, απόλυσης των στελεχών τους, αλλά και ριζικής ανατροπής του καθεστώτος τροφοδότησής τους μέσω ενός λυκείου που μετατρέπει τη γνώση πλήρως σε εξεταστικό παραπροϊόν. Η κατεδάφιση του πανεπιστημίου τα τελευταία χρόνια δεν είναι αποτέλεσμα «λαθών» και «παραβλέψεων», αλλά συνειδητές επιλογές πολιτικών και συγκεκριμένων πανεπιστημιακών να υλοποιήσουν τις πιο έξαλλες φαντασιώσεις τους, τα πιο επιθετικά σχέδια, τις πιο χρεοκοπημένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Στόχος τους το ξερίζωμα ενός δημόσιου θεσμού που παράγει και μεταδίδει γνώση σε άτομα που έχουν το δικαίωμα να την αποκτήσουν δωρεάν. Σύμμαχοί τους, μια χούφτα πανεπιστημιακοί.
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, βέβαια, αυτό. Το είχαν διαλαλήσει στη Βουλή πολλοί, στη φιέστα υπερψήφισης του νόμου Διαμαντοπούλου. Είναι η ώρα της ήττας της Αριστεράς, της μεταπολίτευσης, και το νέο πανεπιστήμιο αυτό εκφράζει, έλεγαν και ξανάλεγαν οι εισηγητές. Κουβέντα οι συνταγματολόγοι της υπεύθυνης παρέμβασης, κουβέντα οι «αριστεροί της ευθύνης», κουβέντα οι κυβερνητικοί του ΠΑΣΟΚ – κρυφή χαρά γεμάτοι όσοι έμειναν σιωπηλοί, μιας και αυτή ήταν η επιθυμία τους. Στόχος όλων να βγάλει το σκασμό η μεταπολίτευση, αυτή που, παρά τα όσα στραβά, τους ανέδειξε κοινωνικά και πολιτικά, αλλά τώρα τους είναι εμπόδιο. 
Απορίες
Ζώντας αυτή την κατάσταση, αναρωτιέται κανείς πού είναι οι φοιτητές. Γιατί ένα τόσο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας δεν ξεσηκώνεται, δεν εξοργίζεται όταν συγκεκριμένες πολιτικές του στερούν όνειρα, προοπτικές και το καταδικάζουν να συναινέσει σε μία συντηρητικοποίηση της καθημερινότητας του.
Πού είναι, αλήθεια, οι φοιτητές για να θέσουν το ερώτημα τι συνιστά δημοκρατία σήμερα στο πανεπιστήμιο, να την υπερασπιστούν και να τη βαθύνουν, διερευνώντας νέους τρόπους συλλογικών αποφάσεων και δράσεων;
Πού είναι, όμως, και οι διδάσκοντες; Όχι εκείνοι που ελεεινολογούν και μετατρέπουν κάθε αρνητικό στον μικρόκοσμό τους σε παραδειγματική περίπτωση, ούτε  εκείνοι που στρουθοκαμηλίζουν για όσα κάνει η κυβέρνηση, ούτε  εκείνοι –και είναι τώρα πια πολλοί– που είναι ή ήταν διορισμένοι σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις και, ενώ έχουν χάσει κάθε επαφή με τα του πανεπιστημίου, εμφανίζονται τώρα ως σωτήρες του. Πού είναι οι άλλοι διδάσκοντες; Όσοι και όσες μόνοι ή σε μικρές ομάδες έχουν αποφασίσει να εργάζονται κάτω από εξοντωτικές συνθήκες και με γνώμονα να προσφέρουν όσο περισσότερα μπορούν και να κρατήσουν ζωντανό ό,τι πιο δημοκρατικό και απελευθερωτικό έχει κατακτηθεί στο πανεπιστήμιο; Τους έχει, και αυτούς, παραλύσει ο φόβος; Έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις συλλογικές προσπάθειες; Είναι η σιωπή τους μια στάση κριτικής στις άστοχες επιλογές της δικής μας Αριστεράς και των δικών μας αριστερών; Όλα μαζί; Αυτή η αδράνεια πρέπει να προβληματίσει όλους μας, χωρίς να οδηγηθούμε σε εύκολες και βολικές απαντήσεις.
Ευτυχώς, υπάρχουν οι διοικητικοί. Κατάφεραν να υπερβούν τις δικές τους αγκυλώσεις και να προβάλουν όχι μόνο ένα αγωνιστικό και ενωτικό «παρών», αλλά και να αναδείξουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο στο σύνολό του.
 Αποδόμηση
Το συνολικό εγχείρημα κατεδάφισης του πανεπιστημίου οδηγεί στην ακύρωση των διδασκόντων. Ό,τι απομείνει από το γκρέμισμα δύσκολα θα παράγει γνώση με επίγνωση των συνεπειών της, εφόσον η διαδικασία παραγωγής της δεν θα υφίσταται τον κριτικό έλεγχο όσων εργάζονται γι’ αυτήν ή τη δοκιμάζουν στην προσπάθειά τους να την οικειοποιηθούν μαθαίνοντας. Το έργο των διδασκόντων γίνεται αργά αλλά σταθερά διεκπεραιωτικό, έργο εντολοδόχων. Και βέβαια ανάλογα διαμορφώνεται και το περιεχόμενο αυτού του έργου, απλή αναπαραγωγή ήδη υφιστάμενων πληροφοριών, εξού και επιμηκύνεται ή περιορίζεται χωρίς δυσκολία. Οι ίδιοι οι διδάσκοντες φαίνεται πως αποδέχτηκαν άλλωστε μάλλον εύκολα ότι δεν χρειάζεται να συζητούν, να διαμορφώνουν γνώμη, να ανταλλάσσουν επιχειρήματα, αν κρίνει κανείς από την περιορισμένη αντίσταση στις διαδικασίες ηλεκτρονικής ψήφου που επέβαλε η ανάδειξη των συμβουλίων. Η κρίση αντιπροσώπευσης στα πανεπιστήμια, η κρίση δημοκρατίας στην καθημερινή του λειτουργία, η αποδιάρθρωση των συλλογικών οργάνων εκδηλώθηκαν με την επίθεση που δέχονται οι εκπρόσωποι των πανεπιστημιακών, όπως στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου εκλεγμένοι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι διώκονται ποινικά επειδή εκτελούσαν τις αυτονόητες υποχρεώσεις τους.
Η κυβερνητική πολιτική θεωρεί δυνάμει άχρηστους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους. Πολλούς, πάρα πολλούς, όσους εργάζονταν με σύμβαση, τους έχει ήδη εκδιώξει. Άλλους τόσους το υπουργείο απλώς δεν τους διορίζει κι ας έχουν εκλεγεί ήδη εδώ και χρόνια, αφήνοντας το σώμα των πανεπιστημιακών να γερνάει μέχρι τη φυσική του κατάληξη, όταν οι υψηλής στάθμης νέοι επιστήμονες και ερευνητές (οι καλύτερα μορφωμένοι που έβγαλε ποτέ η χώρα) καταδικάζονται σε ανεργία, στρέφονται σε άλλες εργασίες ή στο εξωτερικό.           
Με ευθύνη πολλών μέσα στα ιδρύματα υπάρχει μια ολοένα αυξανόμενη τάση για εκμετάλλευση της απλήρωτης εργασίας όλων εκείνων των νέων ανθρώπων που δεν έχουν άλλη ευκαιρία να ασκήσουν διδακτικά και ερευνητικά αυτό που έμαθαν, με το καθεστώς αυτό να διαιωνίζεται μέσα από μια αμφιλεγόμενη υπόσχεση απόκτησης «προσόντων» για  μια ενδεχόμενα μονιμότερη σχέση τους με το πανεπιστήμιο.
Η αύξηση των ωρών διδασκαλίας απλώς προετοιμάζει την ιδεολογική νομιμοποίηση της επερχόμενης απόλυσης μέσω καταργήσεων και συγχωνεύσεων που θα «αποδείξουν» πως η δουλειά γίνεται και με πολύ λιγότερο προσωπικό, χωρίς «δασκάλους». Γίνεται μάλιστα τόσο καλά, που μια χαρά μπορούν να την αναλάβουν και ιδιώτες, «προσφέροντας» στα νοικοκυριά της εξαθλίωσης φτηνή κατάρτιση σε δεξιότητες απαραίτητες για την αγορά. Και μπορούν μάλιστα να την αναλάβουν εύκολα τώρα που φθηναίνει, που όλο και λιγότερο προσωπικό, όλο και πιο συρρικνωμένη υποδομή απαιτεί.
Νέα Γνώση
Οφείλουμε, δουλειά μας είναι άλλωστε –αυτή είναι η δουλειά μας!–, να σκεφτούμε γιατί μια τέτοια εξέλιξη, και μάλιστα με τέτοια σπουδή και καταστροφική εμμονή, είναι δυνατή. Να σκεφτούμε γιατί κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, και μάλιστα οι ηγεμονικές, επενδύουν στην κατάργηση του πανεπιστημίου, στην υποκατάστασή του από έναν επιμορφωτικό θεσμό περιορισμένης αρμοδιότητας. Να σκεφτούμε γιατί δεν είναι πια κοινωνικά απαραίτητη η παραγωγή νέας γνώσης, και γιατί η συζήτηση γύρω από την οικονομικά πρόσφορη γνώση σχετίζεται σχεδόν αποκλειστικά με την «καινοτομία». Και το κυνήγι μιας αδιευκρίνιστης και σχεδόν μεταφυσικής έννοιας, της «καινοτομίας», κοντεύει να αποτελέσει τον μοναδικό στόχο της ερευνητικής δραστηριότητας. Μπορεί να φαίνεται εύκολο να φανταστούμε γιατί αυτές οι δυνάμεις δεν θέλουν την κριτική και αυτόνομη σκέψη, δεν συμπαθούν τον λόγο (αυτόν που με έμφαση ονομάζουμε «ορθό»), την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και επιχειρημάτων, τη δημοκρατική συνθήκη αντιλογίας – αυτά πράγματι εκπροσωπεί ή μάλλον αυτά είναι το πανεπιστήμιο.
Αλλά και εμείς δεν κατορθώσαμε να συγκροτήσουμε μια συνεπή κριτική ενάντια στα ιδεολογήματα περί «κοινωνίας της γνώσης», τα οποία προβλήθηκαν ως η πανάκεια που θα εξασφάλιζε την κοινωνική ευημερία. Δεν καταλάβαμε έγκαιρα ότι η «κοινωνία της γνώσης» ήταν ένα λάκτισμα για να αλλάξουν άρδην όλοι οι θεσμοί και οι διαδικασίες παραγωγής γνώσης, και να γίνει η χρηματοδοτούμενη έρευνα, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά της, ανεξάρτητα από τις ώρες απασχόλησης όσων την επιτελούν, η μόνη, τελικά, «έγκυρη» έρευνα. Ως κριτήριο αριστείας έχει καθιερωθεί η δυνατότητα να «φέρνει» κανείς χρήματα και προγράμματα στο πανεπιστήμιο. Κανέναν σχεδόν «αρμόδιο» δεν ενδιαφέρει η ουσία και τα αποτελέσματα αυτών των διεργασιών.
Και δεν εκπλήσσει, πράγματι, που οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της σαρωτικής απαξίωσης, περιθωριοποίησης και καταστροφικής επίθεσης. Από την κριτική ζουν, στη χειραφέτηση των πολιτών και στον εκδημοκρατισμό των κοινωνικών σχέσεων αποσκοπούν, πολιτισμός είναι το υλικό τους και οι νεωτερικές αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης ο γνώμονας οργάνωσης και ανάπτυξής τους. Δεν εξυπηρετούν, επομένως, τις στρατηγικές δυνάμεων που θέλουν να περιορίσουν τη δημοκρατία και τους θεσμικούς της όρους, θεωρούν (επενδυτική, όχι μόνο οικονομικά) «ευκαιρία» τον περιορισμό της αυτόνομης κρίσης και της λογικής επιλογής, των συλλογικών διαδικασιών συζήτησης και αναζήτησης, όλων εκείνων που θέλουν να πιστεύουν και να πιστέψουμε και οι υπόλοιποι πως η Ιστορία τελείωσε, πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές, πως τώρα πια διαχειριζόμαστε τα υπάρχοντα και δεν ψάχνουμε για νέες λύσεις, νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, επικοινωνίας, πολιτισμικής ανάπτυξης.
Και βέβαια αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, που απλώς βρέθηκε στη θέση να μπορεί να της επιβληθεί ένα τέτοιο «Τέλος της Ιστορίας» σχετικά ανώδυνα για εκείνους που της το επιβάλλουν. Η επίθεση ενάντια σε αυτούς τους πανεπιστημιακούς κλάδους είναι ευρωπαϊκό και παγκόσμιο φαινόμενο. Η ένταση, το βάθος αλλά και ο βάρβαρος τρόπος αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα, ενταγμένη στην τροπή που έχει δοθεί στην οικονομική και πολιτική κρίση. Στο κάτω κάτω, η ευκολία της εισαγωγής προϊόντων μπορεί να ισχύσει και για την ελάχιστη απαραίτητη κοινωνικο-επιστημονική γνώση· ας παράγουν άλλοι ό,τι χρειαζόμαστε σε πολιτισμό, πολιτικό και κοινωνικό σχεδιασμό και αντίστοιχα πρότυπα οργάνωσης.
Ξέρουμε ήδη ότι η μετακίνηση που επιτρέπει τη συρρίκνωση του πανεπιστημίου σε ένα ελιτίστικο σχήμα δήθεν αριστείας, χωρίς ισχυρή κοινωνική αμφισβήτηση, δεν είναι άλλη από τη δοκιμασμένη πλέον «σχολειοποίηση» των προπτυχιακών σπουδών που απευθύνονται στη μεγάλη μάζα των φοιτητών, με παράλληλο κλείσιμο (και διά των υψηλών διδάκτρων) των μεταπτυχιακών. Το σήμερα του ελληνικού πανεπιστημίου με αυτή τη μετακίνηση έχει κυρίως να κάνει και με τις συνέπειές της.
Ασχήμιες
Σίγουρα αυτό που γκρεμίζεται δεν είναι ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής. Το συνηθέστερο, πειστικότερο και ισχυρότερο επιχείρημα όσων σήμερα κλοτσάνε με μένος ό,τι έχει μείνει ακόμα όρθιο από το πανεπιστημιακό οικοδόμημα είναι το παρελθόν του, η ασκήμια του, η δυσλειτουργικότητα και αναποτελεσματικότητά του, το αταίριαστο της μορφής του με ό,τι προσφέρθηκε ως «εκσυγχρονισμός» της ελληνικής κοινωνίας.
Η ένταση αυτής της εκδικητικής μανίας μπορεί να εξηγηθεί μονάχα ως αντίδραση για όλα τα καλά που έχει κάνει το ελληνικό πανεπιστήμιο. Είναι πολλά, και το καθένα αποτελεί και μία ρήξη με παλιές και βολικές συνήθειες: η συστηματική καθιέρωση πολλών κλάδων των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, ερευνητικές δραστηριότητες εφάμιλλες με αυτές των πραγματικών ομάδων αριστείας διεθνώς, εξαιρετικοί φοιτητές που λαμβάνουν τις πιο απαιτητικές υποτροφίες, συγγραφή υψηλότατου επιπέδου μονογραφιών και διδακτικών συγγραμμάτων, υποδειγματικές μεταφράσεις, διεθνείς συνεργασίες που έχουν συμβάλει με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους πανεπιστημιακούς προϋπολογισμούς από πανεπιστημιακούς που δεν αγνόησαν καθόλου τις άλλες υποχρεώσεις τους στο πανεπιστήμιο, πρότυπες διδασκαλίες και, βέβαια, παραγωγή ενός τεράστιου αριθμού εξαιρετικά υψηλού επιπέδου διδακτόρων με ένα έργο εντυπωσιακό για την ποιότητά του.
Βέβαια, το χτεσινό πανεπιστήμιο δεν ήταν με κανένα τρόπο αγγελικά πλασμένο· κάποιες από τις όψεις του μάλλον διαβολικά χαρακτηριστικά είχαν. Όση (πράγματι αβυσσαλέα) απόσταση κι αν το χώριζε από τον μεσαίωνα της έδρας και της απόλυτης καθηγητικής αυθαιρεσίας, δεν έπαψε να αποτελεί εκτροφείο διαπλοκής μεταξύ καθηγητών και διοικητικών, μεταξύ πανεπιστημιακών και παραγόντων της πολιτικής και της οικονομίας, μεταξύ (φοιτητικών) παρατάξεων και (εκλεγμένων!) αρχών, μεταξύ καθηγητών αθέμιτα αλληλοϋποστηριζόμενων σε κρίσεις και εξελίξεις, σε διεκδίκηση ερευνητικών κονδυλίων ή και σε «απλή» εξαπάτηση του δημοσίου συμφέροντος.
Από όλα είχε. Είχε φοιτητοπατέρες, είχε καθηγητές που στέλνανε τους υποψήφιους διδάκτορες να κάνουν το μάθημά τους ή πήγαιναν στα περιφερειακά στη χάση και στη φέξη, είχε προσωπικό που ελάχιστα βρισκόταν στη θέση του και πήρε τη θέση λόγω συγγένειας ή συναλλαγής, είχε καμιά φορά και λογοκλόπους ή αβέβαιης εγκυρότητας τίτλους, μέχρι και υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος είχε. Όχι πως όλα αυτά χαρακτήριζαν το πανεπιστήμιο. Ούτε κυρίως τέτοιο ήταν ούτε μόνο εκεί συνέβαιναν τα παραπάνω στη δικομματικά οριζόμενη Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτά τα ξέρουμε όλοι όσοι το ζήσαμε από κοντά, και βέβαια τα ξέρουν πρώτοι και καλύτεροι εκείνοι που συστηματικά εξέθρεψαν τα αποστήματα για να αναφέρονται σήμερα, που οι καιροί γυρίσανε, στο πανεπιστήμιο ως «έκτρωμα».
Αν όμως κάτι σφραγίζει το χτεσινό πανεπιστήμιο και το καθιστά κραυγαλέα παρωχημένο είναι οι συνέπειες του τρόπου επιλογής των φοιτητών του. Πρόκειται για το πανεπιστήμιο που πολλοί από τους φοιτητές του σπουδάζουνε ό,τι σπουδάζουνε εν πολλοίς τυχαία. Κάνουν φιλοσοφία ενώ θέλανε να γίνουν δικηγόροι, σπουδάζουν κτηνιατρική αν και δεν ανέχονται τα ζώα, γίνονται δάσκαλοι χωρίς να αγαπάνε τη δουλειά αυτή επειδή ταιριάζανε οι μονάδες που πήραν. Φοιτούν απλώς για να τελειώσουν, να πάρουν το χαρτί και μετά να πάνε να μάθουν αλλού αυτό που ήθελαν πάντα. Τους φοιτητές αυτής της κατηγορίας δικαιολογημένα δεν τους νοιάζει ποιος διδάσκει τι και πώς, ούτε καν αν το διδάσκει, φτάνει να μπορούν «να το δώσουν». Και διόλου δεν φταίνε αυτοί για αυτό. Μπορεί να έχει κάποια λογική ο περιορισμός των θέσεων σε κάποιες σπουδές και σε κάποιες ειδικότητες και επομένως η πρόβλεψη ενός μηχανισμού επιλογής, δεν έχει όμως καμιά λογική η σαρωτική λειτουργία ενός μηχανισμού που σε στέλνει απλώς όπου χωράς, ανεξάρτητα από το ενδιαφέρον, το ταλέντο, την ευαισθησία, τα αληθινά διαβάσματά σου. Και μέσα από τη συντήρηση αυτού του συστήματος, όλες οι κυβερνήσεις μετά τη μεταπολίτευση κατάφεραν να ακυρώσουν το λύκειο, να το μετατρέψουν σε εξεταστικό κέντρο, να ενισχύσουν την παραπαιδεία, υπονομεύοντας με αυτό τον τρόπο έναν ακόμη από τους θεσμούς που στηρίζουν τη δημοκρατία.
Και άρα;
Από τα παραπάνω γίνεται, πιστεύουμε, φανερό σε ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε και πόσο επείγον είναι αυτό. Τίποτα δεν θα έχει μείνει σε λίγο όρθιο, ικανό να αντισταθεί στη διάλυση, στην επιθετική εγκατάλειψη της γνώσης και της μάθησης στους εμπόρους, στην αδιαφορία της κοινωνίας αλλά και των ίδιων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας που θα έχουν πλέον απαυδήσει ή και απελπιστεί. Η αντίσταση στη λαίλαπα δεν είναι, δεν μπορεί αλλά και δεν πρέπει να είναι δύναμη συντήρησης. Ο επαναπροσδιορισμός του πανεπιστημίου ως χώρου αυθεντικής έρευνας και ανάπτυξης γνώσης και παιδείας απαιτεί στις σημερινές συνθήκες κοινωνικής συρρίκνωσης ένα νέο πανεπιστήμιο: πιο συλλογικό, πιο συμμετοχικό, πιο ανοικτό στην κοινωνία, πιο δημοκρατικό, πιο κριτικό σε ό,τι παράγει, πιο δυναμικό στις προς τα έξω πρωτοβουλίες του. Το πανεπιστήμιο (πρέπει να) ανήκει σε μια δημοκρατική κοινωνία.
Γι’ αυτό και οι άμεσες κινήσεις αντίστασης είναι ευδιάκριτες: είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναφέρουμε το πανεπιστήμιο στην πρώτη γραμμή της μάχης για δημοκρατική κοινωνία, να φέρουμε το πανεπιστήμιο στην κοινωνία και την κοινωνία στο πανεπιστήμιο. Χωρίς να κουκουλώνουμε τις αθλιότητες αλλά και χωρίς να υποβαθμίζουμε τις τόσο σημαντικές κατακτήσεις του. Η έρευνα αλλά και η διδασκαλία θα πρέπει να έχει ως πρώτο της αντικείμενο, ως κοινό της αλλά και ως εντολοδόχο της αυτή την κοινωνία της κρίσης.
Όσο ακόμα υφίσταται η «ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας» του άρθρου 16 δικαιούμαστε αλλά είμαστε και υποχρεωμένοι να αποδώσουμε στην κοινωνία ό,τι της οφείλουμε, να απευθυνθούμε σε αυτήν. Κοινωνικό πανεπιστήμιο.

------------------------
Πηγή: enthemata

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΟΥ Π.Θ. (4/10/2013)

Σάββατο, Οκτωβρίου 05, 2013
ΨΗΦΙΣΜΑ Της ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΟΥ Π.Θ. (4/10/2013)
Ο Υπουργός Παιδείας, τηρώντας δουλικά τις μνημονιακές δεσμεύσεις απέναντι στην τρόικα, πιστός στο δόγμα «νόμος και τάξη» της Κυβέρνησης, συνεχίζει την προκλητική, απαράδεκτη και αυταρχική του συμπεριφορά. Έτσι, περιφρονώντας επιδεικτικά το συνταγματικά κατοχυρωμένο αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ, παρακάμπτει τις –μέσω του δικού του νόμου 4009 όπως ο ίδιος τον τροποποίησε- νόμιμες Πρυτανικές αρχές των Πανεπιστημίων και επιλέγει ο ίδιος να τα διοικήσει, με την καθημερινή συνδρομή Εισαγγελέων και Δικαστών. 

Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών από το αίτημα που κατέθεσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου για «διερεύνηση τυχόν τέλεσης αξιόποινων πράξεων από τη μη λειτουργία των ΑΕΙ», απέστειλε αρχικά (1/10/2013) «τελεσίγραφο» προς τους Πρυτάνεις και τις Διευθύνσεις Διοικητικού Προσωπικού και, ακολούθως (2/10/2013), παραγγελία προς τους Εισαγγελείς Πλημμελειοδικών Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Πατρών, Ηρακλείου, Ιωαννίνων και Θεσσαλίας προκειμένου να μεριμνήσουν για την αποστολή των στοιχείων των διοικητικών υπαλλήλων των κλάδων που καταργούνται, πριν την 10η Οκτωβρίου, ώστε να γίνει η επιλογή των 1349 υπαλλήλων που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα. 

Χθες, κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσής μας, πληροφορηθήκαμε ότι και στο ΠΘ κοινοποιήθηκαν οι 2 αυτές εισαγγελικές εντολές.

Στο εντωμεταξύ και διαρκούσης της κινητοποίησής μας, με συνεχείς απεργιακές κινητοποιήσεις, διαβήματα και καλέσματα συμπαράστασης προς όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα, οι Πρυτανικές Αρχές και η Σύγκλητος δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Μετά κόπων και βασάνων δέχθηκαν να αναστείλουν συμβολικά την λειτουργία του ΠΘ για 1+3 ημέρες. Κάποιοι μάλιστα, έδειξαν «ενδιαφέρον» μόνον για την σωστή και άμεση καταγραφή των απεργούντων συναδέλφων μας… Άλλοι δε «προανήγγειλαν» εισαγγελικές παρεμβάσεις, -προφανώς για εκφοβισμό- ακόμα και με παρεμβάσεις στον τύπο, επειδή δήθεν (μόνο αυτοί άραγε;) θέλουν ανοικτό Πανεπιστήμιο…! 

Κάνουμε για μια ακόμη φορά, έκκληση προς την Διοίκηση του ΠΘ, τις Πρυτανικές Αρχές, την Σύγκλητο, αλλά και όλα τα μέλη ΔΕΠ, να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να μην στέρξουν άλλο να απαξιώνονται σε απλούς και φοβικούς εντολοδόχους του Υπουργού με τη συνδρομή Εισαγγελέων. Να προασπίσουν με κάθε τρόπο το αυτοδιοίκητο του Πανεπιστημίου. Να πάρουν θέση απέναντι στην συνεχή υποβάθμιση και απαξίωση των δημόσιων Πανεπιστημίων, που μόνο στόχο έχει την σταδιακή ιδιωτικοποίησή τους. Να κοιτάξουν κατάματα το δράμα που περνάμε εδώ κι ένα μήνα περίπου 110 διοικητικοί υπάλληλοι (τόσοι είναι συνολικά στις διάφορες κατηγορίες από τις οποίες θα επιλεγούν οι 33 συνάδελφοι). Πολλοί από εμάς βρισκόμαστε ήδη στο φάσμα της ψυχικής κατάρρευσης. Δεν κλείνουμε το Πανεπιστήμιο, απλά αγωνιζόμαστε για ένα σωστό, δωρεάν για όλους, ανοικτό και αυτοδιοικούμενο Πανεπιστήμιο, όπως το επιτάσσει ο νόμος και το Σύνταγμα. Χωρίς υπαλλήλους και καθηγητές φοβικούς και υποταγμένους. Είσαστε ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, η κοινωνία προσμένει από εσάς φωνή αντίστασης, το παράδειγμά σας.  Αν δεν μπορείτε να υψώσετε το κεφάλι, να αρθρώσετε φωνή διαμαρτυρίας, σ’ αυτόν τον κατήφορο, τότε σας καλούμε, να κάνετε το μόνο έντιμο που σας απομένει, να παραιτηθείτε.  

Σήμερα είμαστε στο στόχαστρο εμείς, όπως χθες ήταν οι Καθηγητές των ΕΠΑΛ και τόσοι άλλοι εργαζόμενοι. Αύριο θα είστε εσείς, ή κάποια άλλη κοινωνική ομάδα, ο μνημονιακός κατήφορος δεν έχει τελειωμό. Ο αγώνας μας λοιπόν, δεν είναι μόνο για μας, αγωνιζόμαστε μαζί και είμαστε αλληλέγγυοι με όλους τους εργαζόμενους στο δημόσιο και τον ιδιωτικό φορέα που πλήττονται. Δεν πάει άλλο. Καλούμε όλους, την τοπική κοινωνία, τον τύπο, τα κόμματα, τους φοιτητές μας –παλιούς και νέους- τους πάντες να κατανοήσουν ότι ο αγώνας μας είναι δίκαιος και θα τον συνεχίσουμε μέχρι τη τελική δικαίωση, παρά τις όποιες αντιξοότητες. Γιατί είναι αγώνας ζωής και θανάτου.

Τέλος καλούμε ξανά τον Υπουργό Παιδείας, να σταματήσει να προκαλεί το δημοκρατικό αίσθημα με τις συνεχόμενες αυθαίρετες και αυταρχικές παρεμβάσεις του και με τις απειλές που εξαπολύει κατά εργαζομένων και Πανεπιστημίων στο όνομα μιας υποτιθέμενης νομιμοφάνειας, όταν έχει γίνει σαφές, όχι μόνο στην ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, ότι ο πραγματικός στόχος της κυβέρνησης είναι η διάλυση της Δημόσιας Παιδείας και η πλήρης ιδιωτικοποίησή της. Τον προειδοποιούμε ότι εμείς στο ΠΘ και σε όλα τα υπόλοιπα Πανεπιστήμια που πλήττονται, είμαστε αποφασισμένοι σαν μια γροθιά, να μην συγκεντρώσουμε ονόματα και στοιχεία συναδέλφων μας και ούτε να τα στείλουμε στο Υπουργείο. Όσους Εισαγγελείς κι αν επιστρατεύσει, όση τρομοκρατία κι εκφοβισμό κι αν εξαπολύσει, εμείς θα υπερασπιστούμε ενωμένοι τους συναδέλφους μας. 

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ, ΛΕΜΕ ΌΧΙ ΣΤΟ ΦΌΒΟ, ΑΚΟΥΜΠΆΜΕ ΣΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ !!!

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Φωτογραφίες από την συμμετοχή μας στην διαδήλωση της ΑΔΕΔΥ την Τρίτη 24/9/2013

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 26, 2013
Φωτογραφίες από την μαζική συμμετοχή μας στην διαδήλωση - πορεία της ΑΔΕΔΥ στο Βόλο την Τρίτη 24/9/2013 (οι φωτογραφίες είναι από τη συνάδελφο Νατάσσα Καρακατσάνη).

Όπως θα δείτε στις φωτογραφίες, μετά το πέρας της πορείας στο Δημαρχείο Βόλου, το μπλοκ των συναδέλφων του Συλλόγου μας, που αριθμούσε πάνω από 100 άτομα, κατευθύνθηκε συντεταγμένα και με το πανό μπροστά, διαμέσου της παραλίας πίσω στο συγκρότημα Παπαστράτου.

Κατά τη διάρκεια της πορείας και ενώ περνούσαμε μπροστά από τις καφετέριες, σκαρώναμε αυθόρμητα συνθήματα και τα βροντοφωνάζαμε εν χορώ.


















Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Φωτογραφίες από τους... 33 που απολύονται από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 25, 2013
Η σημερινή κινητοποίηση όλου του διοικητικού προσωπικού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας ήταν πολύ μεγάλη κι εντυπωσιακή. Έγινε με στόχο την άσκηση πίεσης στον Πρύτανη και στα μέλη της Συγκλήτου που σήμερα στις 10:00 συνεδρίαζαν εκτάκτως στο συγκρότημα της Γεωπονίας στο Φυτόκο, με μόνο θέμα την διαθεσιμότητα - απόλυση των 33 συναδέλφων μας, σύμφωνα με την ΚΥΑ του υπουργείου που εκδόθηκε χθες.

Τελικά ύστερα από εξαντλητική συζήτηση 3 ωρών, πάρθηκε απόφαση αναστολής λειτουργίας των διοικητικών και ακαδημαϊκών υπηρεσιών από σήμερα Τετάρτη 25 έως και Παρασκευή 27/9/2013 και ορίσθηκε νέα έκτακτη σύγκληση της Συγκλήτου, για το ίδιο θέμα για τη Δευτέρα 30/9/13 στις 11:00.

Οι συνάδελφοι είχαν την ωραία ιδέα να τυπώσουν σε Α4 τα 33 νούμερα (1-33) και τα καρφίτσωσαν συμβολικά στο στήθος τους (βλέπετε φωτογραφίες παρακάτω).

Επιπλέον κατά την διάρκεια της 3ωρης συνεδρίασης, οι συνάδελφοι που ήταν απ' έξω στο διάδρομο, δεν σταμάτησαν να φτιάχνουν αυθόρμητα διάφορα συνθήματα και να τα βροντοφωνάζουν όλοι μαζί εν χορώ.




Φωτογραφία του συναδέλφου Κώστα Ζάρπα
Στο πλαίσιο της ενημέρωσης του κοινού για την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων και το κλείσιμο των κτηρίων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, η ομάδα μας έφτιαξε το παρακάτω δίλεπτο βιντεάκι. (Νατάσα Καρακατσάνη/ OramaPhotos.gr)


Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Η Αριστεία και η άδικη μεταχείριση του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας από το Υπουργείο

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 24, 2013
Οι Εθνικές/Περιφερειακές στρατηγικές έρευνας και καινοτομίας την περίοδο 2014-2020 είναι ολοκληρωμένες δράσεις τοπικού οικονομικού μετασχηματισμού, οι οποίες θα πρέπει οπωσδήποτε να φροντίσουν να διοχετεύσουν τους πόρους (περίπου 15 δις ευρώ για τη χώρα) επικεντρώνοντας στις προκλήσεις και ανάγκες για ανάπτυξη βασισμένη στη γνώση.

Σε αυτή τη λογική α) αξιοποιούν τα δυνατά σημεία κάθε χώρας/περιφέρειας, τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματά της και τη δυναμική για αριστεία, β)υποστηρίζουν την τεχνολογική, καθώς και τη βασισμένη στην πρακτική καινοτομία και στοχεύουν στην τόνωση των επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα. γ) επιτυγχάνουν την πλήρη συμμετοχή των ενδιαφερόμενων παραγόντων και ενθαρρύνουν την καινοτομία και τον πειραματισμό.

Το διάγραμμα που ακολουθεί απεικονίζει τις τάσεις εξειδίκευσης περιόδου 2000-2012 στις κυριότερες επιστημονικές περιοχές στις οποίες δραστηριοποιείται το ερευνητικό δυναμικό που είναι εγκατεστημένο στη Θεσσαλία και έχει σχέση με την παραγωγή καινοτομίας. Η ερευνητική παραγωγή στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην ερευνητική προσπάθεια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Ο οριζόντιος άξονας δείχνει το location quotient της περιόδου 2000-2006 κανονικοποιημένο στην περιοχή [-1,1] ενώ ο κατακόρυφος άξονας την ίδια τιμή της περιόδου 2007-2012.

Το location quotient ορίζεται ως ο λόγος της ποσοστιαίας κατανομής ενός μεγέθους σε μία περιφέρεια προς το λόγο της ποσοστιαίας κατανομής του ίδιου μεγέθους στο σύνολο της χώρας. Επειδή το πηλίκο μπορεί να πάρει οποιαδήποτε τιμή στην περιοχή [0,?), συνήθως κανονικοποιείται μέσω μίας συνάρτησης στην περιοχή [-1,1]. Στην περίπτωσή μας χρησιμοποιήθηκε η συνάρτηση (x-1)/(x+1).

Πρακτικά, σε συνδυασμό με τη συνάρτηση που χρησιμοποιήθηκε, κανονικοποιημένες τιμές πάνω από 0.20 υποδηλώνουν ότι υπάρχει στην περιφέρεια 50% μεγαλύτερη συγκέντρωση ερευνητικής προσπάθειας σε κάποιο επιστημονικό τομέα απ’ ότι στο σύνολο της χώρας διότι (1.5-1)/(1.5+1) = 0.2].

Με βάση το διάγραμμα -τα δεδομένα του οποίου είναι αποτέλεσμα επεξεργασίας πρωτογενών στοιχείων από τη βιβλιογραφική βάση Web of Science της Thomson Reuters- προκύπτει ότι η περιφερειακή εξειδίκευση του ερευνητικού δυναμικού της Θεσσαλίας είναι διαχρονικά υψηλή σε επιστημονικά πεδία που είναι άμεσα συσχετισμένα με τον πρωτογενή τομέα (Κτηνιατρική, Γεωπονία και Επιστήμη των Τροφίμων) ενώ εμφανίζεται ως ανερχόμενο πεδίο η Βιοχημεία & Μοριακή Βιολογία που είναι οριζόντια υποστηρικτική τεχνολογία για τα παραπάνω. Όλοι οι υπόλοιποι πράσινοι κύκλοι είναι οι Ιατρικοί κλάδοι στους οποίους η Θεσσαλία είναι διαχρονικά υψηλή στην παραγωγή γνώσης.

Αυτά τα στοιχεία τα παρουσιάσαμε στο Υπουργείο Ανάπτυξης και στις 15 Οκτωβρίου έχουμε κληθεί να μιλήσουμε στα υπόλοιπα Πανεπιστήμια και σε Περιφέρειες της χώρας, αποτελώντας σύμφωνα με τους αξιωματούχους του Υπουργείου best practice για τη χώρα. Ως ανταμοιβή για την προσπάθεια που κάνουμε ως ΠΘ, χωρίς να ξεχωρίζω κανένα κρίκο του πανεπιστημίου (συναδέλφους, βοηθητικό και διοικητικό προσωπικό), γιατί στην επιτυχία αυτή συνέβαλαν όλοι που εργαζόμαστε στο ΠΘ, από τον δικό του χώρο ο καθένας, εισπράξαμε σήμερα την διαθεσιμότητα 33 συναδέλφων διοικητικών από το Υπουργείο Παιδείας. Μας είπατε από το Υπουργείο, να κάνουμε αυτούς τους πίνακες πριν το καλοκαίρι. Αποδείξαμε με στοιχεία ότι το ΠΘ ανήκει ως ένα μεσαίου μεγέθους πανεπιστήμιο, στα άριστα της χώρας. Θέλετε να προωθήσετε την ανταγωνιστικότητα και την αριστεία στη χώρα. Τι άλλο θα πρέπει να κάνουμε για να σας πείσουμε? Τι να πω στους φοιτητές μου? Πώς να κοιτάξω στα μάτια τους συναδέλφους διοικητικούς που μεγαλώσαμε μαζί, όταν ήρθα στο ΠΘ πριν 20 χρόνια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τόσα όνειρα?

Κύριοι το πανεπιστήμιο δεν είναι περίπτερο. Είναι ο χώρος που θα στηριχθεί η ανάπτυξη της χώρας μας. Αν μας αφήσετε να την κάνουμε, και αν τη θέλετε φυσικά

Δημήτριος Κουρέτας
Αναπληρωτής Πρύτανη ΠΘ

Copyright © 2014-15 Απόψεις επώνυμα™ is a registered trademark.

Designed by Templateism. Hosted on Blogger Platform.